(٦٢) فاصله گرفتن از امامان معصوم (ع)؛ درگير شدن با مسائل اجرايى و حوادث بى‌شمار؛ ضعف بحث از اصول عمليه در اصول فقه و مراجعه به آن در استنباط.
(٦٣) قطب مصطفى سانو، معجم مصطلحات اصول الفقه، ص٧٠و٧١. يادآورى نكاتى‌پيرامون نمودار بالا ضرورى است: ؟. اين نمودار به لحاظ نظريه غالب و مشهور در ميان اين مذاهب است، نه اينكه آنچه نسبت داده شده، مورد اتفاق همگان باشد؛ ؟. در تفسير و تضييق و توسيع اين منابع، اختلاف وجود دارد. مثلاً احاديث منقول از پيامبر(ص) از منابع مورد قبول همه مذاهب فقهى در اسلام است، لكن برخى تنها روايت صحيح و معتبر را مى‌پذيرند در حالى كه حنابله حديث ضعيف را نيز قبول دارند. ٣. اين نمودار دليل بر تأييد كامل آن از سوى نگارنده نيست؛ به نظر مى‌رسد برخى از آنچه به عنوان منابع و مدارك استنباط ذكر گرديده و به برخى مذاهب فقهى نسبت داده شده، در واقع منبع و سند استنباط نبوده و كاربرد استقلالى‌ندارد، بلكه در تفسير ساير مدارك و اَسناد (كاربرد ابزارى ) به كار مى‌آيد. ابوالقاسم عليدوست، پيشين ، ص٦٥و١٦١.