آنچه از صدر و ذیل سخن صاحب جواهر به دست می‌آید آن است که ایشان میان دو حالت، «ناتوانی مطلق» و «ناتوانی نسبی» تفصیل قایل شده است. در حالت نخست که شخص مطلقاً از ایجاد ارعاب ناتوان باشد یعنی قادر به ترساندن هیچ کس نباشد، عنوان محاربه و ارعاب مردم صدق نمی‌کند. امّا در حالت دوّم که ناتوانی شخص نسبی باشد یعنی فقط نسبت به بعضی از اشخاص و در بعضی از اوقات، ارعاب محقّق شود، در این حالت نسبت به همین اشخاصِ ارعاب شده، محاربه تحقّق پیدا کرده است و شخص مهاجم، محارب به شمار می‌آید، اگرچه خود از افراد قوی از خود می‌ترسد.
امام راحل ١ در تحریر الوسیله نظری نزدیک به تفصیل صاحب جواهر دارند و در ذیل مسأله اوّل از مسایل حدّ محارب می‌فرمایند:
«ثبوت حکم محارب برای کسی که به قصد ارعاب دست به سلاح ببرد ولی ناتوان باشد به طوری که هیچ کسی از ارعاب او نترسد، محل اشکال بوده بلکه ممنوع است. آری اگر ناتوان باشد ولی نه به اندازه‌ای که هیچ کس از ارعاب او نترسد، بلکه در بعضی وقت‌ها ونسبت به برخی از اشخاص ارعاب او تحقّق خارجی پیدا کند، ظاهر آن است که چنین کسی مشمول حکم محارب است. [١]»
تفاوت میان تفصیل صاحب جواهر و تفصیل امام خمینی آن است که از سخن صاحب جواهر چنین بر می‌آید که او تحقّق خارجی ارعاب را در صدق محاربه شرط می‌داند، یعنی به نظر وی محاربه وقتی صدق می‌کند که ارعاب فرد ضعیف نسبت به کسانی که علیه آنها سلاح کشیده تحقّق خارجی یافته باشد.
بر خلاف آنچه در تحریر الوسیله آمده است که ارعاب شأنی و امکان تحقّق

[١]. تحریر الوسیله، ج ٢، ص ٤٤٨، چاپ بیروت.