نجس کرده است، و اگر بعد از سه روز اصابت کند، باید لباس، گردد. [١] [بنابر این گِل متنجس، سبب نجس شدن لباس می‌شود.]
جواب:
اگل کِل، نجس باشد در هر حال باید لباس شسته شود. همچنین دستور امام مبنی بر شستن لباس بعد از سه روز، بی تردید به معنای استحباب است، بنابراین دلالت بر مدّعا ندارد.
و. احول دربارۀ کسی که پا بر جایی غیر نظیف نهاده، سپس به محلّ نظیفی می‌رود، به نقل از امام صادق (ع) چنین می‌گوید:
«لا بأس إذا کان خمسة عشر ذراعاً أو نحو ذلک.» [٢]:
اگر پانزده ذراع یا در حدود آن، از آن محل دور شود، اشکالی ندارد.
جواب از این روایت، همان جواب اوّل است.
ز. روایت زکریا بن آدم:
«سألت أبا الحسن (ع) عن قطرةِ خمرٍ أو نبیذ مسکرٍ قطرتْ فی قدر فیه لحمٌ کثیر ومَرَقٌ کثیر؛ قال (ع): یراق المرق أو تطعمه أهل الذمّة أو الکلب واللحم اغسله وکُلْه … » [٣]:

[١]. همان، ج ٣، ص ١٣. متن روایت اینکونه است: «عن أبی الحسن فی طین المطر أنّه لا بأس به أن یصیب الثوب ثلاثة أیام إلّا أن یعلم أنّه قد نجّسه شی‌ء بعد المطر فإن أصابه بعد ثلاثة أیام فاغسله.»
[٢]. همان، ج ٣، ص ٣٨.
[٣]. همان، ج ٦، ص ٤٢٢.