درنگ نماز خوانده شده است، بدون تردید نماز خواندن با آن لباس مرطوب صحیح نیست- اگرچه نجس کننده نباشد. همانند این مسأله موی خرگوش با نماز گزار باشد نماز با آن جایز نیست، و اگر خشک باشد، نجس کننده نیست.
ج. عمّار در روایت دیگری می‌گوید:
«سألت أبا عبداللّٰه (ع) عن الباریة یبدلّ قصبها بماء قذر هل تجوز الصلاة علیها؟ فقال: إذا جفّت فلا بأس بالصلاة علیها.» [١]:
از امام صادق (ع) درباره بوریایی که نی‌های آن با آب نجس، مرطوب شده است، سؤال کردم که آیا نماز خواندن بر آن جایز است؟
حضرت فرمود: اگر بوریا خشک شود، جایز است.
مانند این روایت را علی بن جعفر از برادرش امام موسی کاظم (ع) روایت کرده است. از روایت فهمیده می‌شود نماز بر بوریا، پیش از خشک شدن جایز نیست، و مانع آن فقط سرایت نجاست از متنجّس- به بدن یا لباس نمازگزار است.
جواب:
این خبر ظهور در نقیض مدّعا دارد، زیرا اصحاب بر وجوب طهارت محلّ سجده اجماع دارند، اگر بوریا با آب نجس، متنجّس گردد، بعد از خشک شدن نیز نماز خواندن بر روی آن درست نیست [و وقتی نماز خواندن، پس از خشک شدن بوریا می‌شود که بوریا نجس نشده است.]
اجازه داده شده روشن اشکال نداشته باشد، دانسته توجیه روایت به اینکه نمازگزار بر بوریا نماز بخواند و بر غیر آن سجده کند، از ظاهر لفظ فهمیده نمی‌شود، و فقط با دلیل می‌توان از ظاهر لفظ صرف نظر کرد. امّا

[١]. همان، ج ٢، ص ٣٧٠.