آیة اللّٰه خویی در مورد استدلال به این روایت فرموده‌اند: درست است که روایت در مورد دیوانه است ولی امام صادق (ع) برای حکم عدم قصاص تمسّک به یک قضیّه کلّی کرده‌اند و آن عبارت است از اینکه: «هر کسی که خود قصاص نمی‌شود به خاطر او کسی را نیز قصاص نمی‌کنند.»
عموم چنین قضیه‌ای کودک را نیز در بر می‌گیرد. زیرا کودک قاتل قصاص نمی‌شود، بنابراین اگر مقتول هم واقع شد به خاطر او کسی قصاص نمی‌شود.
ممکن است به ایشان اشکال شود، روایتی را که به کبرای آن استدلال کردید، شمول آن، مورد اعراض و بی اعتنایی مشهور فقهاء قرار گرفته و آنان قبول ندارند که قاتل صغیر قصاص نمی‌شود. بنابراین، با اینکه سند روایت صحیح است ولی چون شمول آن در مورد کودک مورد اعراض مشهور فقها قرار گرفته قابل اعتماد و عمل نیست.
در پاسخ گفته می‌شود: ایشان اساساً نمی‌پذیرند که اگر اصل روایتی یا بخشی از آن مورد اعراض مشهور فقهاء قرار گرفت، غیر قابل اعتماد باشد و عقیده دارند چنانچه سند روایت از لحاظ قواعد علم رجال درست باشد می‌توان به آن عمل کرد اگر چه مشهور فقهاء به آن عمل نکرده باشند.
از سوی دیگر از نوشته‌های برخی فقهاء به دست می‌آید که این مسأله، مورد اختلاف فقهاء بوده و حکم به قصاص قاتل کودک دارای آن چنان شهرتی نیست که بتواند فقیه را در استدلال به روایت ابوبصیر متزلزل کند. لذا ابن زهره با توجّه به اینکه در بسیاری از مسائل فقهی به آسانی ادّعای اجماع می‌کند، در بحث شرائط اجرای قصاص می‌گوید: