می‌کند که تمام موضوع در حدّ محارب، عبارت است از هر آنچه که در نتیجه محاربۀ مسلّحانه حاصل می‌شود از قبیل ترساندن مردم و سلب امن و آسایش آنان و تلاش برای ایجاد فساد در زمین که مفاد عطف جملۀ دوّم آیه (وَ یَسْعَوْنَ فِی الْأَرْضِ فَسٰاداً) بر عنوان محارب است. این جمله می‌تواند قرینه‌ای باشد بر اینکه نتیجۀ مذکور یعنی «ترساندن مردم از طریق محاربه» در موضوع حدّ محارب اخذ شده است، چه این ترساندن با سلاح باشد و چه بدون سلاح.
تقریب سوم؛ تمسّک به پاره‌ای از روایات خاصّه‌ای که از این لحاظ اطلاق دارند و پیش از این آورده شده‌اند. این روایات فراوانند از آن جمله:
روایت خثعمی که در بخش دوّم گذشت، آنچه در آن روایت آمده عنوان «قاطع الطریق» است که مطلق است و مواردی را که رهزنی بدون سلاح باشد نیز در بر می‌گیرد.
نمی‌توان ادّعا کرد که این روایت در مقام بیان این جهت نیست، مخصوصاً با ملاحظۀ ذیل روایت که امام در ضمن آن قصد دارد اصل این حد و مجازات را از لحاظ موضوع و حکم بیان کند. آری اگر عنوان «قطع الطریق» اصطلاح متشرعیه‌ای باشد که اشاره به عنوان محارب دارد و گفتیم که از نظر لغوی، «سلاح کشیدن» در عنوان محارب اخذ شده است، در این صورت اطلاق یادشده تمام نیست، امّا وجود چنین اصطلاحی، غیر ظاهر است. با این همه، پیش از این گفته شد که خثعمی توثیق ندارد.
روایت احمد بن فضل که عیّاشی آن را نقل کرده است و نیز در بخش دوّم گذشت. در این روایت آنچه در تعبیر امام (ع) آمده است- بر فرض صدور روایت از امام عنوان «اخافة السبیل» است و این عنوان نیز اعمّ است از آنکه با سلاح باشد یا