هفت بار شستن. در فرض نجس بودن آن، احتمال دارد امر امام به شستن ظرف به خاطر این بوده که ظرف با آب دهان خوک، نجس شده است و به سبب لزج بودن آن، امر به هفت بار شستن شده است. روایتی به مانند همین مورد است که دلالت بر خاکمال کردن ظرف به خاطر آب دهان سگ. آنچه گفته شد دلیل کسانی بود که معتقد به سرایت نجاست از متنجّس‌اند؛ که ضعف آنها و عدم ظهورشان در مدّعا معلوم گشت.
[دلایل عدم سرایت نجاست از متنجّس]
دلایل ما عبارت است از:
الف. اصالة الطهارة- در ملاقات کننده با متنجّس، به دلیل «کلّ شی‌ء طاهر حتّی تعلم أنّه قذر». علاوه بر اینکه ما برای اثبات ادّعای خود نیازی به دلیل نداریم؛ زیرا دلیلی بر وجوب تطهیر نداریم، و این دلالت بر عدم وجوب می‌نماید.
ب. اخبار
١. حکم بن حکیم صیرفی می‌گوید:
«قلت لأبی عبداللّٰه (ع): أبول فلا اصیب الماء وقد أصاب بلل من البول. فأمسحه بالحائط وبالتراب ثمّ تعرق یدی فامسح به وجهی أو بعض جسدی أو یصیب ثوبی. قال: لا بأس به.» [١]:
به امام صادق عرض کردم: پس از ادرار آب نمی‌ریزم و رطوبتی از بول [به دستم] می‌رسد، دستم را به دیوار یا خاک می‌مالم، سپس دستم

[١]. کافی، ج ٣، ص ٥٥.