«السیّد العلیم ذو الفضل العظیم السیّد عبدالکریم بن سیّد جواد، فاضلی نحریر و عالمی بی نظیر و سرآمد پارسایان و عُبّاد و سرخیل اصحاب مکرمت و سداد و در اکثری از علوم خاصّه فقه و حدیث امام همام و در مجاهدات و ریاضات و قوّت عبادت از کبرای اولیای عالی مقام بود.
از سن صبا تا حین رحلت که از شصت متجاوز عمر یافت در تحصیل معارف دینیه، آبله پا و در نشر علوم و حق‌طلبی به اعتلا و به غایت کریم النفس و وارسته و بسی قانع و بی ساخته بود. شرح کیفیت سلوک و ریاضات آن مجاهد را مقامی عظیم باید و تفصیل آن در حوصلۀ تحریر نمی‌آید و اگر در کلّیات و آنچه نوشته می‌شود مسامحه نرود نیز دفترها به آن مشحون گردد.
مدّتها به شراکت فرزند اکبر او سیّد محمّد در خدمتش استفاده نموده‌ام. در این ظرف ایّام هرگز ندیدم که از امور مَسنُونه از صوم و صلاة و دعوات مأثوره چیزی از او فوت شود و یا فعلی که در شرع مذموم باشد از او سرزند، حتّی در افعال مباحه نیز به احتیاط بود.
از آقای محمّدباقر بهبهانی و سیّد محمّد مهدی طباطبایی بروجردی [/ سیّد بحر العلوم] که از اعلام افاضل سموّ المکان و سرآمد مجتهدین عالی شأن بود، اجازۀ عامّۀ تحصیل نموده، روزگاری به عزّت و احترام گذرانید. در سفر مشهد مقدّس رضوی از استاد الحکما میرزا محمّد مهدی خراسانی به قدر فرصت استفادۀ حکمیات نمود.
در فتاوی به غایت محتاط بود و از قبول هدایا و احسان از مردم