مرحوم سیّدعبدالکریم جزایری در سال ١١٧٥ ه. ق به خط خود شش رساله را در یک مجموعه نگاشت. این نسخه در کتابخانه آیت اللّٰه مرعشی به شمارۀ ٦١٢٦ نگهداری می‌شود. از جملۀ این رساله‌ها البرهان المؤسّس لتحقیق أنّ المتنجّس لا ینجّس است که در آن، روایات وارده پیرامون سرایت یا عدم سرایت نجاست از متنجّس، به دقّت مورد بررسی فقهی قرار داده و به این نتیجه رسیده است که نجاست از متنجّس به اشیاء دیگر سرایت نمی‌کند.
وی در پاسخ به دلایل معتقدان به سرایت، تنها به روایات مورد استناد آنان جواب داده است؛ حال آنکه آنان علاوه بر روایات، دو دلیل دیگر نیز آورده‌اند که عبارتند از شهرت و اجماع. جهت تکمیل بحث، این دو دلیل را با خلاصه‌ای از پاسخ مرحوم فیض قمی از کتاب الفیض ذکر می‌کنیم:
١. شهرت؛
جواب:
دلیل بر حجّیت شهرت و بر حجّیت ظنّی که از آن حاصل می‌شود، وجود ندارد. زیرا مطلق ظنّ، جّت نیست و از سوی دیگر برای کسی که با مشهور مخالف است، ظنّی حاصل نمی‌شود. حتی ظنّ قوی بر خلاف آن داریم، و در زمان پیامبر اکرم (ص) و ائمّه اطهار: اطمینان داریم که حکم عدم سرایت نجاست از متنجّس را، همه جاری می‌کردند.
٢. اجماع؛