«کلّ من قتل بشی‌ء صغرٍ أو کبرٍ بعد أن یتعمّد فعلیه القود» [١]
«هر کسی دیگری را با چیز کوچک یا بزرگ به قتل برساند، چنانچه عامداً باشد، بایستی قصاص شود.»
همان‌گونه که پیداست در این روایت، دو کلمۀ «صغر» و «کبر» صفت برای «شی‌ء» هستند که ابزار قتل است. ولی در مرسلۀ ابن فضال دو کلمۀ «صغیراً» و «کبیراً»، صفت مقتول هستند.
از سوی دیگر ایشان برای عدم قصاص در مورد قتل کودک به عموم روایت ابوبصیر تمسّک می‌کند که در مورد دیوانه وارد شده است:
قال: سألت أبا جعفر (ع) عن رجل قتل رجلًا مجنوناً. فقال: إن کان المجنون أراده فدفعه عن نفسه فلا شی‌ء علیه من قود ولا دیة، ویعطی ورثته دیته من بیت مال المسلمین. قال: وإن کان قتله من غیر أن یکون المجنون أراده فلا قود لمن لا یقاد منه [٢].
«ابوبصیر می‌گوید از امام صادق (ع) در مورد مردی که دیوانه‌ای را به قتل رسانده سؤال کردم، آن حضرت در پاسخ فرمود: اگر دیوانه قصد حمله به وی را داشته است و او می‌خواسته از خویش دفاع کند در این صورت نه قصاص بر عهده اوست ونه دیه.
بایستی دیه دیوانه از بیت المال پرداخت شود و چنانچه وی دیوانه را به قتل رسانده، بدون اینکه قصد حمله را به او داشته باشد، در این صورت کسی که خود قصاص نمی‌شود، به خاطر او نیز کسی را قصاص نمی‌کنند.

[١]. وسائل الشیعه، ج ١٩، ابواب قصاص النفس، باب ٣٢، حدیث ٤.
[٢]. وسائل الشیعه، ج ١٩، باب ٢٨ از ابواب قصاص النفس، حدیث ١.