إِنَّ الْمُنافِقِينَ‌ ... وَ إِذا قامُوا إِلَى الصَّلاةِ قامُوا كُسالى‌ ... إِنَّ الْمُنافِقِينَ فِي الدَّرْكِ الْأَسْفَلِ مِنَ النَّارِ وَ لَنْ تَجِدَ لَهُمْ نَصِيراً.

نساء (٤) ١٤٢ و ١٤٥

وَ ما مَنَعَهُمْ أَنْ تُقْبَلَ مِنْهُمْ نَفَقاتُهُمْ إِلَّا أَنَّهُمْ كَفَرُوا بِاللَّهِ وَ بِرَسُولِهِ وَ لا يَأْتُونَ الصَّلاةَ إِلَّا وَ هُمْ كُسالى‌ ....

توبه (٩) ٥٤

٣٠٨٩. حرمت نهى و باز داشتن ديگران از نماز:

أَ رَأَيْتَ الَّذِي يَنْهى‌ عَبْداً إِذا صَلَّى‌ كَلَّا لَئِنْ لَمْ يَنْتَهِ لَنَسْفَعاً بِالنَّاصِيَةِ ناصِيَةٍ كاذِبَةٍ خاطِئَةٍ فَلْيَدْعُ نادِيَهُ‌ سَنَدْعُ الزَّبانِيَةَ.

علق (٩٦) ٩ و ١٠ و ١٥-/ ١٨

٣٠٩٠. حرمت اطاعت از مخالفان نماز، در ترك آن:

أَ رَأَيْتَ الَّذِي يَنْهى‌ عَبْداً إِذا صَلَّى‌ كَلَّا لا تُطِعْهُ‌ ....

علق (٩٦) ٩ و ١٠ و ١٩

٣٠٩١. مطلوبيّت انتظار نماز، پس از نماز:

يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اصْبِرُوا وَ صابِرُوا وَ رابِطُوا ... [٤]

آل‌عمران (٣) ٢٠٠

[١] . بنا بر احتمالى، مراد از «يذكرون» «يصلون» [نماز مى‌خوانند] است كه بر حسب توان آن را انجام مى‌دهند كه روايات خاصّه و عامّه بر آن دلالت دارد و بر خواندن نماز در همه حال با رعايت سلسله مراتب متذكّر شده است. (زبدةالبيان، ص ١٩٧-/ ١٩٨)

[٢] . از امام صادق عليه السلام درباره سخن خداوند «الّذين هم عن‌صلاتهم ساهون» سؤال شد، فرمود: مقصود از آن ترك نماز و كوتاهى و سستى در برگزارى آن است. (مجمع‌البيان، ج ٩-/ ١٠، ص ٨٣٤؛ تفسير نورالثقلين، ج ٥، ص ٦٧٨، ح ٨)

[٣] . طبق قولى، مقصود از آيه ياد شده اين است كه همه نمازها را نبايد به جهر خواند و همه آنها را هم نبايد به اخفات خواند، بلكه نمازهاى شب [مغرب، عشا و صبح‌] به جهر و نمازهاى روز [ظهر و عصر] به اخفات خوانده شود. (مجمع‌البيان، ج ٥-/ ٦، ص ٦٨٩)

[٤] . برخى مفسّران «رابطوا» را به انتظار نماز پس از نماز تفسير كرده‌اند و اين مطلب از على عليه السلام نقل شده است. (همان، ج ١-/ ٢، ص ٩١٨)