فَكُلِي وَ اشْرَبِي وَ قَرِّي عَيْناً فَإِمَّا تَرَيِنَّ مِنَ الْبَشَرِ أَحَداً فَقُولِي إِنِّي نَذَرْتُ لِلرَّحْمنِ صَوْماً فَلَنْ أُكَلِّمَ الْيَوْمَ إِنْسِيًّا.

مريم (١٩) ٢٦

٣٠٣٤. جواز نذر فرزند، براى پرداختن به امور دينى، قبل از تولّد:

إِذْ قالَتِ امْرَأَتُ عِمْرانَ رَبِّ إِنِّي نَذَرْتُ لَكَ ما فِي بَطْنِي مُحَرَّراً ....

آل‌عمران (٣) ٣٥

٣٠٣٥. جواز بهره جستن از نذر، براى نجات از برخى تنگناها:

... فَإِمَّا تَرَيِنَّ مِنَ الْبَشَرِ أَحَداً فَقُولِي إِنِّي نَذَرْتُ لِلرَّحْمنِ صَوْماً فَلَنْ أُكَلِّمَ الْيَوْمَ إِنْسِيًّا.

مريم (١٩) ٢٦

٣٠٣٦. جواز نذر تبرّعى (معلّق نبودن نذر بر هيچ شرطى):

... فَقُولِي إِنِّي نَذَرْتُ لِلرَّحْمنِ صَوْماً فَلَنْ أُكَلِّمَ الْيَوْمَ إِنْسِيًّا.

مريم (١٩) ٢٦

حكم نشوز

٣٠٣٧. جواز موعظه نمودن همسر، در صورت نشوز وى، در مرحله اوّل:

الرِّجالُ قَوَّامُونَ عَلَى النِّساءِ ... وَ اللَّاتِي تَخافُونَ نُشُوزَهُنَّ فَعِظُوهُنَ‌ ... [١]

نساء (٤) ٣٤

٣٠٣٨. جواز ترك همخوابگى با همسر، در صورت نشوز وى، در مرحله دوم:

الرِّجالُ قَوَّامُونَ عَلَى النِّساءِ ... وَ اللَّاتِي تَخافُونَ نُشُوزَهُنَ‌ ... وَ اهْجُرُوهُنَّ فِي الْمَضاجِعِ‌ ....

نساء (٤) ٣٤

٣٠٣٩. جواز پشت كردن به همسر ناشزه، در بستر، در مرحله دوم:

الرِّجالُ قَوَّامُونَ عَلَى النِّساءِ ... وَ اللَّاتِي تَخافُونَ نُشُوزَهُنَ‌ ... وَ اهْجُرُوهُنَّ فِي الْمَضاجِعِ‌ ... [٢]

نساء (٤) ٣٤

٣٠٤٠. جواز تنبيه بدنى همسر ناشزه، در آخرين مرحله:

الرِّجالُ قَوَّامُونَ عَلَى النِّساءِ ... وَ اللَّاتِي تَخافُونَ نُشُوزَهُنَ‌ ... وَ اضْرِبُوهُنَ‌ ....

نساء (٤) ٣٤

٣٠٤١. حرمت تنبيه همسر، در صورت ترك نشوز و اطاعت از شوهر:

الرِّجالُ قَوَّامُونَ عَلَى النِّساءِ ... وَ اللَّاتِي تَخافُونَ نُشُوزَهُنَ‌ ... وَ اضْرِبُوهُنَّ فَإِنْ أَطَعْنَكُمْ فَلا تَبْغُوا عَلَيْهِنَّ سَبِيلًا إِنَّ اللَّهَ كانَ عَلِيًّا كَبِيراً.

نساء (٤) ٣٤

حكم نظم‌

٣٠٤٢. مطلوبيّت داشتن برنامه‌ريزى و تاريخ و مقرّرات، در زندگى:

يَسْئَلُونَكَ عَنِ الْأَهِلَّةِ قُلْ هِيَ مَواقِيتُ لِلنَّاسِ وَ الْحَجِ‌ ....

بقره (٢) ١٨٩

[١] . امر در آيه «فعظوهنّ واهجروهنّ فى المضاجع واضربوهنّ» براى اباحه است نه وجوب و استحباب بلكه گاهى گذشت، نيكو و اقدام به قهر و زدن مرجوح است. البته در مواردى كه مى‌داند ترك موعظه، قهر و زدن سبب فساد مى‌شود، ممكن است امور ياد شده (موعظه، قهر و زدن) مستحب بلكه گاهى واجب شود. (ر. ك: زبدةالبيان، ص ٦٧٩)

[٢] . برداشت بر اساس روايت امام باقر عليه السلام است. (مجمع‌البيان، ج ٣-/ ٤، ص ٦٩؛ تفسير نورالثقلين، ج ١، ص ٤٧٨، ح ٢٣١)