... فَإِذا أَفَضْتُمْ مِنْ عَرَفاتٍ فَاذْكُرُوا اللَّهَ عِنْدَ الْمَشْعَرِ الْحَرامِ‌ ... ثُمَّ أَفِيضُوا مِنْ حَيْثُ أَفاضَ النَّاسُ وَ اسْتَغْفِرُوا اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ.

بقره (٢) ١٩٨ و ١٩٩

٨. وقوف در مشعرالحرام‌

١٦٢٥. وجوب وقوف در مشعرالحرام، پس از وقوف به عرفات:

بقره (٢) ١٩٨ و ١٩٩

١٦٢٦. وجوب كوچ از مشعرالحرام، همراه ساير زائران:

ثُمَّ أَفِيضُوا مِنْ حَيْثُ أَفاضَ النَّاسُ‌ ... [٢]

بقره (٢) ١٩٩

١٦٢٧. استحباب ذكر خدا در مشعرالحرام، طبق تعاليم خداوند:

لَيْسَ عَلَيْكُمْ جُناحٌ أَنْ تَبْتَغُوا فَضْلًا مِنْ رَبِّكُمْ فَإِذا أَفَضْتُمْ مِنْ عَرَفاتٍ فَاذْكُرُوا اللَّهَ عِنْدَ الْمَشْعَرِ الْحَرامِ وَ اذْكُرُوهُ كَما هَداكُمْ‌ ... [٣]

بقره (٢) ١٩٨

١٦٢٨. استحباب استغفار و طلب آمرزش، هنگام كوچ از مشعرالحرام:

ثُمَّ أَفِيضُوا مِنْ حَيْثُ أَفاضَ النَّاسُ وَ اسْتَغْفِرُوا اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ.

بقره (٢) ١٩٩

٩. وقوف در منى‌

١٦٢٩. وقوف در منى‌ در ايّام تشريق (يازدهم تا سيزدهم ذيحجّه) از مناسك حج:

وَ اذْكُرُوا اللَّهَ فِي أَيَّامٍ مَعْدُوداتٍ فَمَنْ تَعَجَّلَ فِي يَوْمَيْنِ فَلا إِثْمَ عَلَيْهِ وَ مَنْ تَأَخَّرَ فَلا إِثْمَ عَلَيْهِ لِمَنِ اتَّقى‌ ... [٤]

بقره (٢) ٢٠٣

١٦٣٠. حرمت خروج حج‌گزار از منى‌، در شب سيزده ذيحجّه:

وَ اذْكُرُوا اللَّهَ فِي أَيَّامٍ مَعْدُوداتٍ فَمَنْ تَعَجَّلَ فِي يَوْمَيْنِ فَلا إِثْمَ عَلَيْهِ وَ مَنْ تَأَخَّرَ فَلا إِثْمَ عَلَيْهِ لِمَنِ اتَّقى‌ وَ اتَّقُوا اللَّهَ وَ اعْلَمُوا أَنَّكُمْ إِلَيْهِ تُحْشَرُونَ. [٥]

بقره (٢) ٢٠٣

١٦٣١. استحباب ذكر خدا، هنگام بيتوته در منى‌:

وَ اذْكُرُوا اللَّهَ فِي أَيَّامٍ مَعْدُوداتٍ فَمَنْ تَعَجَّلَ فِي يَوْمَيْنِ فَلا إِثْمَ عَلَيْهِ وَ مَنْ تَأَخَّرَ فَلا إِثْمَ عَلَيْهِ لِمَنِ اتَّقى‌ ... [٦]

بقره (٢) ٢٠٣

[١] . برخى گفته‌اند: مقصود از «ثمّ افيضوا ...» كوچ از عرفات است. (مجمع‌البيان، ج ١-/ ٢، ص ٥٢٧)

[٢] . واژه «ثم افيضوا» پس از «افضتم» در آيه قبل دلالت‌مى‌كند كه مراد از افاضه، افاضه از مشعرالحرام است‌

[٣] . برخى گفته‌اند: «كما هداكم» به معناى «كما علّمكم ...» است. (روح‌المعانى، ج ٢، جزء ٢، ص ١٣٣)

[٤] . مقصود از آيه ياد شده، وقوف در منى‌ در ايام تشريق است. (زبدةالبيان، ص ٣٥٩)

[٥] . حكم ياد شده مربوط به حج‌گزارى است كه تا غروب روز دوازدهم در منى‌ حضور داشته است، زيرا در آيه آمده: «فمن تعجّل فى يومين» و اين ملازمه با خروج در روز دارد و پس از غروب آفتاب عرفات، خروج در روز صدق نمى‌كند

[٦] . ظاهر آيه دالّ بر وجوب است، گرچه بعضيها آن را مستحب دانسته‌اند. (زبدةالبيان، ص ٣٥٩-/ ٣٦١)