می‌شود . بنابراین مسأله ایمان هم ، اینکه خودشان ایمان داشته‌اند ، نمی‌تواند به تنهایی چیزی باشد .
" خودخواه و کوتاه نظر نبوده‌اند ، در محیط خود متأثر و متعلم نبوده‌اند " .
همه اینها را دیگران قبول ندارند ما قبول داریم .
" مالیخولیا نداشته‌اند ، ساده لوح هم نبوده‌اند " .
دیگران که اینها را قبول ندارند ، ما می‌گوییم .
" نتیجه ( که من اندکی مفصلتر نوشته‌ام ) اینکه : چون تعلیماتشان از وجود خودشان سرچشمه گرفته نه از محیط و معلم ، ثانیا ناشی از یک منشأ فکری و منتهی به یک مقصد یعنی خدا بوده است [١] و ثالثا مأموریت و خدمات آنها با صداقت و رشد و نبوغ توأم بوده است ، مجبوریم بگوییم‌ چنین مجموعه و مکتبی که آنها آورده‌اند و به اصل واحدی به نام خدا متکی‌ کرده‌اند و می‌بایستی یا محصولات تخیلات و تصورات شخصی و ابداعات " من‌ در آوردی " بوده و در این صورت زود پوچ بودن آنها واضح می‌شد ( اگر من‌ در آوردی می‌بود زود واضح می‌شد که پوچ است ) و یا حال که می‌بینیم یک‌ مکتب مثبت و سازنده است و مفید و محرک و یک سیستم مرتبطی از آب در آمده است و سیر زمانه و تمدن به تأیید و استقبال آن برخاسته است پس‌ باید قبول کنیم که یک منبع و منشأ واقعی و حقیقی و در عین حال فوق بشری‌ داشته است یعنی آن فرضیه یا عقیده اساسی که داشته‌اند و نامش را " خدا " گذاشته‌اند و تمام مکتبشان از او تراوش کرده است ، صحیح و درست بوده‌ است یعنی توحید ( یعنی توحید ( خود همین دلیل بر توحید هم [ باید ] بشود که واقعا این خدای فرضی واقعی هم هست ) . ضمنا چون خودشان صمیمانه به‌ آئینشان اعتقاد داشته از دروغ و تزویر حتما و شدیدا احتراز داشته‌اند و آنچه می‌گفتندصادقانه می‌گفته‌اند بنابراین ادعای آنها هم که این حرفها و تعلیمات از پیش خودشان و به عقل خودشان نیست و از خدای فرضی اخذ می‌کنند این هم نمی‌تواند دروغ باشد " .

[١] مقصود این است که همه انبیاء یک دعوت داشته‌اند . مطلبی که روی‌ آن خیلی تکیه کرده‌اند این است که پیغمبران وحدت کلمه داشته‌اند ، که این‌ از وجوه اختلافی است که میان فلاسفه و انبیاء ذکر می‌کنند : فلاسفه و دانشمندان اختلاف نظر زیاد دارند و پیغمبران اختلاف‌نظر ندارند ، همه یک‌ جور حرف زده‌اند ، از یک منشأ سخن گفته‌اند . این که " منتهی به یک‌ مقصد یعنی خدا بوده است " یعنی از یک منشاء سخن گفته‌اند .