نبوت - مطهری، مرتضی - الصفحة ٢٤

او سخن می‌گفتند : ( « یا مریم ان الله اصطفیک و طهرک و اصطفیک علی‌ نساء العالمین ٠ یا مریم اقنتی لربک و اسجدی و ارکعی مع الراکعین غ) [١] ، حتی - به نص قرآن کریم - برای او از غیب غذا می‌آوردند ، تا آن حدی که‌ زکریایی که پیغمبر بود در شگفت می‌ماند و می‌گفت : « یا مریم انی لک هذا قالت هو من عند الله ان الله یرزق من یشاء بغیر حساب »[٢] .
در اصطلاح حدیث ما اینها را " محدث " می‌گویند ، می‌گویند نبی نیستند ، رسول هم نیستند ، محدث هستند ، یعنی با اینها سخن گفته می‌شود ، و این‌ تقریبا می‌شود گفت از مسلمات اسلام است که غیر پیغمبران هم می‌توانند محدث باشند . ما حضرت امیر را و خیلی کمتر از حضرت امیر را پیغمبر نمی‌دانیم و پیغمبر نبوده‌اند ولی مسلم [ حضرت امیر ] حقایقی را از غیب‌ تلقی می‌کرده بدون واسطه پیغمبر . البته به دست پیغمبر پرورش پیدا کرده‌ ولی این مقدار مطالب را تلقی می‌کرده ، و حتی این در نهج‌البلاغه هست که‌ می‌فرماید : " « و لقد کنت مع رسول الله بحراء » " من با پیغمبر در حرا بودم ( آنوقت بچه بوده ، در حدود سنین ده سالگی ، و بعضی نوشته‌اند دوازده سالگی ) " « اری نور الرسالة و اشم بریح النبوش » " نور رسالت‌ را می‌دیدم و بوی نبوت را استشمام می‌کردم ( معلوم است یک تعبیر خاصی‌ است ، یعنی چیزهایی را همان وقت در پیغمبر حس می‌کردم ) تا آنجا که‌ می‌گوید : " « و لقد سمعت رنة الشیطان حین نزول الوحی الیه » " که من‌ آن ناله دردناک شیطان را وقتی که وحی بر پیغمبر نازل شد شنیدم ، به‌ پیغمبر گفتم که من شنیدم ، به من فرمود : " « یا علی انک تسمع ما اسمع‌ و تری ما اری و لکنک لست بنبی » " [٣] تو می‌شنوی آنچه من می‌شنوم .
معلوم است که " تو می‌شنوی آنچه من می‌شنوم " یک صدایی نبوده که اگر ما هم آنجا بودیم می‌شنیدیم ، یعنی شکل شنیدن این جور نبوده که هر صاحب گوشی‌ ، هر حیوانی و هر انسانی اگر آنجا می‌بود این صدا را می‌شنید ، چون می‌گوید : " « انک تسمع ما اسمع و تری ما اری » " آنهایی که من می‌شنوم تو می‌شنوی ، آنهایی که من می‌بینم تو هم می‌بینی، در عین حال تو پیغمبر نیستی.
خود ایشان جمله‌هایی دارند ، می‌فرمایند : " « ان الله سبحانه و تعالی‌ جعل الذکر جلاء »