بحث " نیاز به دین " است که بشر در زندگی اجتماعی خودش به دین نیاز دارد . روح مطلب همین بود که عرض کردم ، که اگر بیش از این نیاز باشد بعد روی آن بحث می‌کنیم . پس راهی که از جنبه نیاز به نبوت ذکر شده است دوتاست : مسأله آخرت‌ ، مسأله زندگی اجتماعی و فردی .

وحی

حالا بیاییم وارد مسأله دوم بشویم : مسأله وحی ، مسأله اینکه پیغمبران‌ از خدا دستور می‌گرفتند ، چگونه دستور می‌گرفتند ؟ کیفیتش چگونه بوده است‌ ؟ مقدمتا این مطلب را می‌توانیم بگوییم که همان طور که گفته‌اند هیچ کس‌ نمی‌تواند ادعا بکند که من می‌توانم حقیقت این کار را تشریح بکنم . اگر کسی بتواند چنین ادعایی بکند خود همان پیغمبران هستند ، برای اینکه این‌ یک حالتی است ، یک رابطه‌ای است ، یک ارتباطی است نه از نوع‌ ارتباطاتی که افراد بشر با یکدیگر دارند یا افراد عادی بشر با اشیاء دیگری غیر از خدا دارند . کسی هیچ وقت ادعا نکرده است که کنه و ماهیت‌ این مطلب را می‌تواند تشریح بکند ، ولی از این هم نباید مأیوس شد که تا حدودی می‌شود درباره این مطلب بحث کرد ، لااقل از راه اینکه یک چیزهایی‌ را می‌شود نفی کرد و درباره یک چیزهایی از روی قرائنی که خود پیغمبران‌ گفته‌اند می‌شود بحث کرد . در اینجا به طور کلی سه نظریه است .

نظریه عوامانه

یک نظریه نظریه عامیانه است . من نمی‌گویم درست یا نادرست ، بعد که‌ آیات قرآن را خواندیم ببینیم که قرآن با کدامیک تطبیق می‌کند . یک نظری‌ عوام الناس دارند و آن این است که تا می‌گویند " وحی " اینجور به‌ فکرشان می‌رسد که خداوند در آسمان است ، بالای آسمان هفتم مثلا ، در نقطه‌ خیلی خیلی دوری ، و پیغمبر روی زمین است ، بنابراین فاصله زیادی میان‌ خدا و پیغمبر وجود دارد ، خدا که می‌خواهد دستورهایش را به پیغمبرش‌ برساند نیاز دارد به یک موجودی که بتواند این فاصله را