از دست روزگار برون شد به رايگان يكدانه گوهر صدف كن فكان دريغ!
شد شهسوار قدس، درين تيره خاكدان با يك جهان ملال عنان در عنان، دريغ!
نگذاشتند جانب آل رسول، حيف! نشناختند حرمت آن خاندان، دريغ!
رفت آن كه شاد بود دو عالم براى او وز رفتنش نماند دلى شادمان، دريغ!
از غصه سوخت جان و دل عالم، اين جفا وين داغ ماند بر دل و جان جاودان، دريغ!
در باغ مصطفى كه ارم بود بنده اش از نو شكفته گلبن سرو جوان، دريغ!
در گلشنى كه خورد ز خوبى، بهشت آب بر خاك ريختند گل و ارغوان، دريغ!
با آن چمن، سپهر ستمگر ببين چه كرد؟ پرورد گل به عزت و، آخر ببين چه كرد؟
وقت است ماند از حركت، چرخ كجمدار وين دود، محو گردد و بنشيند اين غبار
خيزد زنفخ صور، يكى تند باد صعب كاين خيمه‌ها نگون شود از وى حباب وار
ميزان عدل، نصب كند از پى جزا هنگام كار آيد و، هر كس ز روزگار
اين ظلم بى حساب، شود رفع لاجرم گرد روان به امر جزا، حكم كردگار
اهل نفاق را، بگريزد ز سينه دل پيدا شود چو بيرق شاه شتر سوار
زهرا در آن مخاصمه، گيرد به روى دست در خون كشيده پيرهن آن بزرگوار
پرسد كه: خاندان نبوت كه برفكند؟ شير خدا كه خانه دين كرد استوار!
خونين كفن به حشر در آيند يك به يك آل نبى و، خلق بگريند زار زار
شورى بر افكنند كه در جنت آن خروش آشوب روز حشر يكى باشد ازهزار!
آيد حسين و، با تن بى‌سر كند فغان بيند چو آن فغان و، پيمبر كند فغان‌
گيرند اگر حساب تو در فتنه و فساد دوزخ كم است بهر تو، اى زاده زياد!
جورى نكرده‌اى تو كه هرگز رود ز دل كارى نكرده‌اى تو كه هرگز رود ز ياد
بسيار گشت چرخ پى مفسدان، ولى همچون تويى نديده به قوم ثمود و عاد