توضيح المباني في شرح مختصر المعاني - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٤٩ - مفرد آوردن مسند

[ اللّه احد] راجعست.

قوله: ليس بعائد: يعنى جمله [اللّه احد] اگرچه معلّق و مربوط به مبتداء كه ضمير [هو] است شده ولى اين تعليق بواسطه عائد نمى‌باشد بلكه در خصوص اين مثال رابط مورد نياز نيست چه آنكه خبر عين مبتداء مى‌باشد و بديهى است كه در دو شيى متعاين رابط نمى خواهيم.

قوله: لان العائد فيهما مسند اليه: زيرا در مثال [زيد قام‌] رابط فاعل براى [قام‌] بوده و در مثال [زيد هو قائم‌] مبتداء و [قائم‌] خبرش مى‌باشد و هريك از فاعل و مبتداء قطعا مسنداليه مى‌باشند.

قوله: و دخل فيه: ضمير در [فيه‌] بمسند سببى راجعست.

قوله: و لا تفيد التقوى: زيرا در هيچيك از اين امثله اسناد تكرار نشده تا مفيد تقوى باشند.

قوله: و العمدة فى ذلك: مشاراليه [ذلك‌] تفسير مسند سببى و قيود معتبر در آن مى‌باشد.

متن: و اما كونه فعلا، فللتقييد باحد الازمنة الثلاثة على اخصر وجه مع افادة التّجدّد كقوله: