توضيح المباني في شرح مختصر المعاني - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ١٦١ - ضابطه در تقديم و تأخير برخى از اجزاء كلام نسبت به بعضى

قوله: اذا لم يكن امير سواه: ضمير در [سواه‌] به زيد راجعست و اين عبارت بيان است براى حقيقتى بودن قصر.

قوله: او بالعكس: يعنى لكمال ذلك الجنس فى ذلك الشئ.

قوله: كانه لا اعتداد بشجاعة غيره: ضمير در [كانّه‌] به معناى [شأن‌] بوده و ضمير در [غيره‌] به عمرو راجع است.

قوله: لقصورها عن رتبة الكمال: ضمير در [لقصورها] بشجاعت غير عمرو راجع است.

قوله: و كذا اذا جعل المعرف الخ: يعنى در اين فرض نيز الف و لام مفيد قصر جنس معناى مبتداء بر خبر است بنحو تحقيق يا بر سبيل مبالغه.

قوله: و لا تفاوت بينهما: يعنى بين دو مثال اخير و دو مثالى كه قبلا ذكر شد.

قوله: و الجنس قد يبقى على اطلاقه: مقصود از [جنس‌] همان مقصور و محصور مى‌باشد اعم از آنكه مبتداء بوده و يا خبر فرض شود.

قوله: هو الرجل الكريم: شاهد است براى جنس يعنى (الرجل) كه مقيد به صفت يعنى [الكريم‌] مى‌باشد.

قوله: و هو السّائر راكبا: شاهد است براى جنس يعنى [السّائر] كه مقيد بحال يعنى [راكبا] مى‌باشد.

قوله: و هو الامير فى البلد: شاهد است براى جنس يعنى [الامير] كه مقيد به ظرف يعنى [فى البلد] مى‌باشد.

قوله: و هو الواهب الف قنطار: شاهد است براى جنس يعنى [الواهب‌] كه مقيد به مفعول به يعنى [الف قنطار] مى‌باشد.