تشریح المطالب؛ شرح فارسی بر مکاسب - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٣٦٢ - جمع بين اخبار مذكور

بيننده اينطور بيايد كه ابروهاى شخص طولانى و كمانى است نيز از مصاديق تدليس محسوب مى‌شود.

شرح مطلوب‌

قوله: و يمكن الجمع بين الاخبار الخ: مقصود اخبارى است كه برخى از آنها بر جواز وصل شعر دلالت داشته و پاره‌اى ديگر آن را مورد منع و نهى قرار داده‌اند.

قوله: و عن الخلاف: يعنى و عن الشّيخ الطّوسى فى كتاب الخلاف.

قوله: و المنتهى: يعنى و عن العلّامه فى كتاب منتهى المطلب.

قوله: على انّه يكره: ضمير در « انّه » بمعناى « شأن » مى‌باشد.

قوله: رجلا كان او امرأة: ضمير در « كان » به « غيرها » عود مى‌كند.

قوله: و لعلّه اولى من تخصيص عموم الرّخصة الخ: ضمير منصوبى در « لعلّه » به حمل بر كراهت راجع است.

قوله: مع انّه لو لا الصّرف: ضمير در « انّه » بمعناى « شأن » مى‌باشد.

قوله: او تقييده: يعنى تقييد نبوىّ.

قوله: بما اذا كان هو: ضمير « هو » به ماشطه راجع است.

قوله: فلا دليل على تحريمها: يعنى تحريم زينت.

قوله: كفعل المرأة المزوّجة ذلك لزوجها: مشار اليه « ذلك » وصل الشّعر بالشّعر مى‌باشد.

قوله: ما فى رواية على بن جعفر عن اخيه عليه السّلام: اين روايت را مرحوم صاحب وسائل در ج (١٢) ص (٩٥) باين شرح نقل فرموده:

عبد اللّه بن جعفر در كتاب قرب الاسناد، از عبد اللّه بن الحسن، از علىّ بن جعفر، انّه سئل اخاه موسى بن جعفر عليهما السّلام عن المرأة الّتى تحفّ الشّعر من وجهها؟

قال: لا بأس.

قوله: انّه ايذاء لهم: ضمير در « انّه » به وشم و در « لهم » به اطفال برمى‌گردد.

قوله: بناء على انّ لا مصلحة فيه: ضمير در « فيه » به وشم راجع است.