تشریح المطالب؛ شرح فارسی بر مکاسب - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٥٨٧ - نقل اخبار داله بر جواز دفع سحر با سحر

هذا كلّه مضافا الى أنّ ظاهر أخبار السّاحر ارادة من يخشى ضرره كما اعترف به بعض الأساطين، و استقرب لذلك جواز الحلّ به بعد أن نسبه الى كثير من أصحابنا.

لكنّه مع ذلك كلّه فقد منع العلّامة في غير واحد من كتبه و الشّهيد رحمه اللّه في الدّروس، و الفاضل الميسي، و الشّهيد الثّاني من حلّ السّحر به.

و لعلّهم حملوا ما دلّ على الجواز مع اعتبار سنده: على حالة الضّرورة، و انحصار سبب الحلّ فيه، لا مجرّد دفع الضّرر مع امكانه بغيره: من الأدعية و التّعويذات، و لذا ذهب جماعة منهم الشّهيدان و الميسي و غيرهم الى جواز تعلّمه، ليتوقّى به من السّحر، و يدفع به دعوى المتنّبيّ.

و ربّما حملت أخبار الجواز الحاكية لقصّة هاروت و ماروت: على جواز ذلك في الشّريعة السّابقة.

و فيه نظر.

ترجمه:

سپس مرحوم مصنّف مى‌فرمايند:

و در روايت محمّد بن الجهم از مولانا الرّضا صلوات اللّه و سلامه عليه اينمضمون آمده:

حضرت فرمودند: امّا هاروت و ماروت دو فرشته بودند كه بمردم تعليم سحر كردند تا ايشان بواسطه آن خود را از سحر ساحرين در امان نگهداشته و كيد ايشان را باطل كنند، البتّه ايندو باحدى سحر را نمى‌آموختند مگر آنكه باو مى‌گفتند:

ما وسيله فتنه و امتحان شما هستيم مبادا كافر گرديد، ولى درعين‌حال دسته‌اى از مردم بواسطه بكار گرفتن سحرى را كه مأمور به اجتناب از آن بودند كافر گرديدند، ايشان سحرى را كه آموخته بودند وسيله تفرقه بين زن و شوهر قرار مى‌دادند و حقتعالى در همين زمينه فرموده:

و ما هم بضارّين به من احد الّا باذن اللّه.

يعنى ايشان بواسطه سحر نمى‌توانستند باحدى ضررى وارد كنند مگر باذن خدا يعنى مگر آنچه را كه از علم حقتعالى گذشته بود.