تشریح المطالب؛ شرح فارسی بر مکاسب - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٦١٢ - وجه تشابه به مسئله اقتداء به تعارض وصف و اشاره در كلام مرحوم شهيد

محرز و قطعى است بطورى كه اگر ديگرى هم اين صفت را داشته باشد حاضر است باو نيز اقتداء كند، يا اساسا عنوان زيد را كه ياد كرده بمقتضاى اعتقادش بوده نه اينكه خصوص او را اختيار كرده باشد؟

پس نفس عروض چنين اشتباه و اجمالى باعث مى‌شود كه مسئله اقتداء همچون تعارض وصف و اشاره باشد و آنچه در آنمسئله مى‌گوئيم اينجا نيز بآن ملتزم شويم.

شرح مطلوب‌

قوله: كبيع الممّوه: ممّوه يعنى چيزى كه آب طلا يا آب نقره داده شده.

قوله: بعد تمثيله له: ضمير در « تمثيله » به جامع المقاصد و در « له » به غشّ بما يخفى راجع است.

قوله: من حيث انّ المحرم الخ: بيان است براى احتمال صحّت معامله.

قوله: و من انّ المقصود الخ: بيان است براى احتمال فساد معامله.

قوله: هو المشوب: يعنى هو الممزوج.

قوله: ثمّ قال: يعنى ثمّ قال المحقّق الثّانى فى جامع المقاصد.

قوله: انّه لونوى الاقتداء الخ: ضمير در « انّه » بمعناى « شأن » بوده و ضمير در « نوى » به مصلّى راجع است.

قوله: على انّه زيد: ضمير در « انّه » به امام معيّن راجع است.

قوله: انّ فى الحكم الخ: كلام مرحوم شهيد در ذكرى است.

قوله: نظرا: يعنى دو احتمال مى‌باشد.

قوله: و مثله ما لو قال: ضمير در « مثله » به اقتداء راجع است.

قوله: و جعل منشاء التّردّد: ضمير فاعلى در « جعل » به محقّق ثانى (ره) راجع است.

قوله: و جعله من باب الخ: ضمير مضاف اليه در « جعله » به محقّق ثانى (ره) برمى‌گردد.

قوله: بانّه ليس الامر كذلك: ضمير در « بانّه » به معناى « شأن » است.