تشریح المطالب؛ شرح فارسی بر مکاسب - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٦٢٨ - مسئله سيزدهم حرمت غناء

عبد الاعلى است كه در سندش ابن فضال قرار گرفته راوى در اين حديث مى‌گويد:

از حضرت ابا عبد اللّه عليه السّلام راجع به غناء سؤال كردم و محضرش عرض نمودم كه مردم خيال مى‌كنند رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم اجازه فرمودند كه گفته شود: جئناكم، جئناكم، حيّونا، حيّونا، نحيّكم.

حضرت فرمودند:

مردم دروغ مى‌گويند، خداوند متعال مى‌فرمايد:

ما خلقنا السّماء و الارض‌ الخ.

سپس راوى گفت، امام عليه السّلام فرمودند:

واى بر فلانى از توصيف و بيانى كه مى‌كند يعنى واى بر مردمى كه در مجلس حضرت رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم نبوده و معذلك اين نسبت را به آنجناب مى‌دهد الى آخر الحديث.

وجه دلالت حديث‌

وجه دلالت حديث مذكور مدّعاى ما اينستكه:

نفس كلام مذكور يعنى « جئناكم، جئناكم الخ» كه بگمان مردم حضرت رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم آنرا ترخيص فرمودند باطل و لهو و نيست تا امام عليه السّلام ترخيص را تكذيب فرمايند پس اين انكار شديد آنجناب نيست مگر تنها بخاطر آنكه كلام مزبور را اگر بخواهند با كيفيّت غنائى بخوانند از مصاديق باطل و لهو مى‌گردد.

و ديگر از ادلّه مزبور روايت يونس است، وى مى‌گويد:

از خراسانى صلوات اللّه و سلامه عليه راجع به غناء سؤال كرده و عرض نمودم:

عبّاسى مى‌پندارد كه شما غناء را اجازه فرموده‌ايد:

حضرت فرمودند:

آن زنديق دروغ مى‌گويد، من چنين نگفتم، از من راجع به غناء پرسيد، باو گفتم:

مردى نزد حضرت ابا جعفر عليه السّلام آمد و از ايشان راجع به غناء سؤال‌