تشریح المطالب؛ شرح فارسی بر مکاسب - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٦٢٩ - مسئله سيزدهم حرمت غناء

نمود؟

حضرت باو فرمود:

اى فلانى، وقتى خداوند متعال بين حقّ و باطل جدا نموده، غناء از كداميك مى‌باشد؟

شخص عرض كرد: از باطل بحساب مى‌آيد.

امام عليه السّلام فرمودند: كافيست، تو خود به حرمت غناء حكم نمودى.

و ديگر از ادلّه روايت محمّد بن ابى عباد است كه وى شخصى بود حريص در شنيدن غناء و شارب خمر.

مى‌گويد: از حضرت رضا عليه السّلام راجع به شنيدن سؤال نمودم؟

حضرت فرمودند: اهل حجاز در آن رأى و رغبت دارند ولى در حيّز لهو و باطل مى‌باشد مگر نشنيده‌اى كه حقتعالى مى‌فرمايد:

و اذا مرّوا بالّلغو مرّوا كراما.

( زمانيكه به لغو گذرند، بزرگوارانه از آن مى‌گذرند).

اگر گفته شود: اين روايت سؤالا و جوابا ارتباطى با غناء ندارد چه آنكه سؤال از سماع بوده و جواب هم منزّل بر آن است پس در مورد بحث نمى‌توان بآن استدلال كرد.

مرحوم مصنّف بمنظور جواب از اين سؤال و توجيه استدلال بحديث مى‌فرمايند:

اگرچه در روايت لفظ « غناء » وارد نشده و سؤال و جواب راجع به سماع است ولى سماع با غناء از نظر معنا متّحد است چنانچه صاحب صحّاح الّلغه بر آن تنصيص نموده و نيز گفته است:

جارية مسمّعة يعنى جارية مغنّية.

و ديگرى از روايات دالّه بر مدّعاى ما، روايت اعمش است كه در تعداد و شمارش عدد كبائر وارد شده، در اينحديث آمده است:

ملاهى و باطل‌هائى كه مانع از توجّه بحقتعالى مى‌باشند همچون غناء و زدن اوتار ...