تشریح المطالب؛ شرح فارسی بر مکاسب - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٤١٧ - استدلال مرحوم مصنف براى اثبات حرمت اقتناء تصاوير

بايشان اذن در عمل داده يا بر اينكار تقرير و فعلشان را تثبيت كرده باشند.

و امّا صحيحه زراره:

بايد بگوئيم « بأس » در آن محمول بر كراهت است آنهم براى خصوص نماز يا بطور مطلق نه آنكه ازاله و محو صورت بواسطه تغيير هيئت واجب و لازم باشد.

مضافا باينكه مى‌توان ادّعاء نمود حديث بر جواز اقتناء و عدم وجوب محو دلالت دارد.

و امّا روايتى كه دلالت دارد حضرت امير المؤمنين عليه السّلام از حلال كراهت نداشتند: جوابش اينستكه اين روايت محمول است بر اينكه حضرت از مباح متساوى الطّرفين كراهت نداشتند نه از مباحى كه فعلش مرجوح و مكروه بوده چه آنكه حضرتش بطور قطع از امور مكروهه كراهت داشتند.

شرح مطلوب‌

قوله: و ليس وجودها مبغوضا حتّى يجب رفعه: ضمير در « وجودها » به صورة راجع است.

قوله: قد يفهم الملازمة من سياق الدّليل: يعنى در حكم به حرمت لازم است بر موردى اكتفاء نمود كه دليل بر ملازمه بين حرمت ايجاد و حرمت ابقاء وجود داشته باشد.

قوله: يستلزم مبغوضيّة وجودها: يعنى وجود النّجاسة.

قوله: فيه: يعنى فى المسجد.

قوله: المستلزم لوجوب رفعها: يعنى رفع النّجاسة.

قوله: كما يدلّ عليه عموم الامر الخ: ضمير در « عليه » به ظهور در كراهت راجع است.

قوله: بمعنى اذنه فيه: ضمير در « اذنه » به حضرت سليمان على نبيّنا و آله و عليه السّلام و در « فيه » به عمل عود مى‌كند.

قوله: او الى تقريره لهم فى العمل: ضمير در « تقريره » به حضرت سليمان عليه السّلام و در « لهم » به مصوّرين عود مى‌كند.