تنسوخ نامه ايلخاني - الطوسي، الخواجة نصير الدين - الصفحة ١٠٠ - سخن در قيمت مرواريد

حساب عيون باشد[١]). و بزرگتر دانه از مرواريد كه نشان داده‌اند[٢] دانه‌اى بوده كه خلفاء بغداد را بوده است. (چنانكه ياد كرديم سه مثقال) و آنرا درّ يتيمه‌[٣] خواندندى‌[٤]. «[٥] و بعد از اين قيمت بگوئيم»[٦].

سخن در قيمت مرواريد[٧]

قيمت مرواريد همچو قيمت ديگر جواهر و متاعهاست كه بر يك حال نبود[٨]. بهر روزگارى و بهرشهرى و ولايتى نوعى ديگر باشد. و جواهر بيشتر پادشاهان‌[٩] بزرگ مالدار خرند. و طبايع پادشاهان مختلف باشد[١٠]. بهر روزگارى طبع ايشان مايل بچيزى باشد[١٠]، آن چيز را قيمت پيدا[١١] شود. و باين سبب هرچه در كتاب گويند ثابت نباشد، بحسب وقت باشد. و من آنچه در اين باب‌[١٢] استماع دارم ادا كنم. اگر قيمت از آن بگردد[١٣] بعض با بعض‌[١٤]، هم از آنجا معلوم شود.

اما مرواريد ريزه بوزن فروشند برابر زر، يا كمتر، چنانكه‌

[١]عبارت ميان پرانتز در نسخه ع: قبل از (و آنرا واسطه قلاده) آمده است‌

[٢]ع: در اينجا افزوده (برين شكل كه ياد كرديم)

[٣]ب: يتيم‌

[٤]ع: خوانده‌اند

[٥]از اينجا بمقدار دو ورق (تا آخر صفحه ١٠٣) در نسخه ع:

نيست‌

[٦]اين جمله در ن، ج: نيست‌

[٧]ب افزوده: «گفته شود»

[٨]م، ن، ج: ديگر متاعها بر يك حال بنماند (ن، ج: ننمايد)

[٩]م، ن، ج:

ملوك‌

[١٠]م، ن: باشند

[١١]كلمه (پيدا) در ن، ج: نيست‌

[١٢]ب:

كتاب‌

[١٣]ب: بگذرد بسبب‌

[١٤]م: بعضى با بعضى.