تنسوخ نامه ايلخاني - الطوسي، الخواجة نصير الدين - الصفحة ١٦٣ - فصل در صفت حجر مثقالى و خواص آن

هيچ نجاست و سياهى در آب‌[١] نتوان انداخت كه در حال باران و برف باريدن گيرد.

فصل «در صفت حجر نيلوفر و خواصّ او[٢]»

سنگى است در درياء محيط، روز با زير آب مى‌شود. و شب بر زبر مى‌آيد[٣]. و يمكن كه آن از جمله احجار حيوانى باشد.

و ارسطاليس‌[٤] در كتاب‌[٥] احجار[٦] آورده است: كه اگر مقدار يك درم سنگ (و دانگى) بر گردن اسب بندند، بانگ نكند.

و اين سنگ را هم‌[٧] اسكندر رومى پيدا كرده «است و از آن»[٨] بر گردن‌[٩] اسبان بستى، بوقتى كه ناگاه بر سر دشمن خواستى رفت،[١٠] و شبيخون برد[١١].

فصل در صفت حجر مثقالى و خواصّ آن‌

و آن سنگى است در درياء قلزم، يعنى مغرب، چون دريا موج زند آنرا بكنار[١٢] افكند، مانند فلكه بود. لون او سفيد باشد. و

[١]ب، ج، ن: در وى‌

[٢]فقط در- ع- است‌

[٣]ب: روز باز بر آب مى‌شود و شب باز بر آب مى‌شود

[٤]ع: و ارسطو

[٥]ب:

كتب‌

[٦]ج، ن، م: (احجار) ندارد

[٧](هم) تنها در- ع- است‌

[٨]در ج، ن- نيست‌

[٩]م: و در گردن‌

[١٠]م: ناگاه بسر دشمن خواست رفتى ب: بوقتى كه بر سر دشمن رفتى‌

[١١]ب: زدى‌

[١٢]ب، ج، ن: با كنار