تنسوخ نامه ايلخاني - الطوسي، الخواجة نصير الدين - الصفحة ٢٥١ - فصل اول در معرفت مشك و خاصيت آن

و بنافه اعتبار نشايد كرد، از بهر آنكه در نافه نيز خيانت مى‌كنند، بسوزن در وى (مى) آگنند.

و اگر در نافه جو يا گندم يا بند «بد باشد[١]». و مشك‌فروشان گويند آهو جو خورده است، دروغ گويند، آن نشان خيانت باشد.

و اگر خون يابند، دليل آن باشد كه نافه زود شكافته‌اند (پيش از يكسال).

و اگر مشك سفيد باشد، دليل آن بود كه نافه نم يافته باشد[٢]، و مشك تباه شده. و خيانت مشك بسيار بود «احتياط تمام بايد كرد.»[٣]

خاصيّت مشك، بزهرها سود دارد. و در داروهاء چشم كنند، و در مفرّحات بكار دارند، «و در مزاجهاء سرد استعمال كنند[٤]».] و مضرّت حدّت‌[٥] مشك بكافور دفع شود[٦].

[١]تنها در- ع- است‌

[٢](باشد) در- م- نيست‌

[٣]تنها در- ع- است‌

[٤]م: بكار دارند- آنچه در ميان علامت گذارده شده در- ج، ن- نيست- و از صفحه ٣٤٩ سطر ١٧ تا اينجا از نسخه ب افتاده است‌

[٥]ع: و مضرت و حدت‌

[٦]ب: دفع توان كرد.