تنسوخ نامه ايلخاني - الطوسي، الخواجة نصير الدين - الصفحة ١٨٩ - نوع دوم

تمام كند.

و اگر برنگ نيل باشد. از اهل‌[١] قبيله و عشيره هيچكس برو[٢] عاصى نشود. و محبوب و مرغوب مردم باشد.

و اگر آسمان‌گون باشد هرگز وى را جراحت نشود.

و اگر كراثى‌[٣] باشد، بر هردرخت كه بياويزند، باران بسيار آيد[٤].

و اگر سياه باشد زهرى باشد قاتل‌[٥].

نوع دوم‌[٦]

سنگى است سياه.

اگر بحك بسايند و[٧] سفيد باشد پازهرى باشد «بغايت» نيك، بنسبت با همه زهرها[٨].

و اگر زعفرانى‌[٩] رنگ باشد، هركه آنرا با خود دارد، از پياده رفتن خسته و مانده نشود.

و اگر نيلگون باشد، از هيچ‌[١٠] چيز نترسد «و پيوسته آمن‌[١١] باشد[١٢]».

[١]كلمه اهل در- م- نيست‌

[٢]ب: بروى‌

[٣]ب: گرانى‌

[٤]م: بارد

[٥]م: زهرى باشد قاتل- ب: زهر قاتل بود

[٦]ب: دوم (نوع) ندارد

[٧]ب: بحك آب او

[٨]ب: زهرى باشد نيك بنسبت پازهرها- م: نيك باشد با همه زهرها

[٩]ج، ن: زعفران‌

[١٠]ب: او هيچ‌

[١١]ب: ايمن‌

[١٢]در ج، ن: نيست.