تنسوخ نامه ايلخاني - الطوسي، الخواجة نصير الدين - الصفحة ٢٤٨ - فصل اول در معرفت مشك و خاصيت آن

و گفته‌اند كه (آن) آهو كه‌[١] سنبل و بهمنين‌[٢] مى‌خورد، مشك از آن تولد مى‌كند[٣].

اما[٤] انواع مشك. بهترين [مشكها] مشك ختنى‌[٥] باشد كه از ميان ولايت خطا آرند[٦]. از آن سبب‌[٧] كم بدست آيد، (و عزيز الوجود باشد)، نافه‌اى از آن قريب‌[٨] پانزده مثقال برآيد.

و از تنگى (كه) پوست آن نافه (را باشد) بيش از يك درم نبود[٩] بدست بتوان دانست كه در اندرون او، شافها هست يا نه. و چون مشك او بريزند پوست نافه‌[١٠] نيم مثقال يا درمى بيش برنيايد[١١].

و ظاهر[١٢] پوست نافه ختنى نسو[١٣] باشد. و بر وى هيچ موى نبود[١٤].

و چون مشك ختنى‌[١٥] خواهند كه بسايند، اگر كافور بكار ندارند[١٦] سر بدرد آيد[١٧]، و خون از بينى‌[١٨] روان شود، بروزى ده درم بيش نتوان سود، از حدّت بوى آن. و جائى كه دو مثقال از ديگر مشك‌[١٩] بكار شود، از آن مشك ختنى دو دانگ بيشتر بكار نيايد[٢٠].

[١]ع: كه آهوئى كه‌

[٢]ب: و بهمن‌

[٣]ع: متولد مى‌شود

[٤]كلمه (اما) تنها در- ب- است‌

[٥]ع: ختن‌

[٦]ب: خطائى مى‌آورند و

[٧](سبب) در- ج، ن- نيست‌

[٨]ب: نزديك‌

[٩]ن، ج: يك درم بيش نبود

[١٠]ب: پوست او

[١١]ع: نباشد

[١٢]ب: و ظاهر است‌

[١٣]ع:

نافهاى ختنى نرم‌

[١٤]ع: نباشد

[١٥]ب: ختن‌

[١٦]ع: دارند

[١٧]ج، ن: آورد

[١٨]ج، ن، ع: از وى- ب: از بينى‌

[١٩]ب: كه از ديگر مشك دو مثقال‌

[٢٠]ب: دانگ تمام باشد.