تنسوخ نامه ايلخاني - الطوسي، الخواجة نصير الدين - الصفحة ٢٠٧ - فصل در صفت زيبق و خواص او

و اگر گوگرد در زير درخت ترنج دود كنند (بر و بار درخت بريزد.

و اگر در زير درخت گل سرخ دود كنند) گل را سپيد كند[١].

و اگر آنرا بشراب كهن‌[٢] بسايند، و موى [سياه‌] را بدان خضاب كنند، سفيد گردد.

و چشمه‌هاست كه در آن‌[٣] آب گرم باشد، و حرارت آن بسبب مجاورت معادن گوگرد[٤] باشد. و در آن آب درآمدن بسيار، خارش اندام را و تبهاء كهنه [را] كه از مرّه سودا باشد نافع بود. و اوجاع‌[٥] رحم را كه از كثرت رطوبات باشد سود دارد[٦].

طبيعت گوگرد [گرم و] خشك است، بدرجه چهارم، و لطيف كننده است.

(و) چون‌[٧] آنرا با سركه طلى‌[٨] كنند با بوره، رطوبات مريض را نشف كند[٩].

فصل در صفت زيبق و خواصّ او[١٠]

زيبق سيمابست، لفظ زيبق معرّبست «و ترجمه آن بلفظ فارسى سيمابست‌[١١]».

[١]ع: دود كند گل را سپيد كند

[٢]ج، ن: كهنه‌

[٣]ع: كه درو

[٤]ع: كبريت.

[٥]م: و گوگرد اوجاع‌

[٦]ب، و، ج: نافع بود

[٧]ن، ج: و چون‌

[٨]ب به سركه طلا

[٩]ب، ج، ن: نافع بود

[١٠]ع: و خاصيت او

[١١]ع: و سيماب ترجمه او بلفظ فارسى.