تنسوخ نامه ايلخاني - الطوسي، الخواجة نصير الدين - الصفحة ١٥٧ - فصل در معرفت حجر ضد و خاصيت و(منفعت آن)

سواحل درياء هند باشد. و صلب نباشد[١].

و خاصّيّت او آنست كه چون آنرا خرد[٢] بسايند مثل سرمه، هرحيوان را كه در ديده سفيدى پديد آيد،[٣] بسبب زخمى يا رمدى، چون چند نوبت در چشم آن حيوان كشند[٤]، آن سفيدى را بكلّى‌[٥] ببرد.

و هركه آن سنگ را با خود دارد دفع چشم بد كند. و هيچ ساحر بردارنده آن سحر نتواند كرد. و گمان آنست كه آن سنگ نوعى است‌[٦] از سفيدمهره.

فصل در معرفت حجر ضدّ و خاصّيّت و (منفعت آن)

در كتاب خواصّ احجار كه نقل است از ارسطاليس‌[٧] آورده‌اند، هر[٨] چند درين عصر نديده‌اند، امّا بطريق نقل آورده شد.

(صفت حجر ذو الالوان)[٩] مانند جانوريست‌[١٠] كه آنرا بوقلمون خوانند. هرساعت [از آن سنگ‌] رنگى‌[١١] ديگر نمايد.

و آن سنگ را اسكندر يافت، در وى تعجّب كرد. آنرا

[١]ع: نبود

[٢]ب: چون او را خورد

[٣]ع: هرحيوانى را كه بديده سفيده پديد آيد- ب: حيوان را كه بر ديده سفيدى باشد

[٤]ب: در چشم او كشند- ج، ن: در چشم حيوان كشى‌

[٥]كلمه (بكلى) تنها در- ع- است‌

[٦]ع: افزوده (او)

[٧]ع: ارسطو- ب: بعد از آن افزوده (حكيم)

[٨]ب:

كه هر

[٩]ن، ج- حجر ذو الالوان- ب: حجر الالوان- ع: ندارد

[١٠]ن، ج، ب: جانوريست- ع: جامه‌ايست‌

[١١]ب، ج، ن: شكلى‌