تنسوخ نامه ايلخاني - الطوسي، الخواجة نصير الدين - الصفحة ٦٩ - در قيمت الماس

داشت، از آنكه درو سميّتى هست، در دهان داشتن مضرّ بود و سبب هلاك‌[١].

در خاصيت و منفعت الماس‌

هركه الماس با خود دارد از صاعقه ايمن باشد، و از علّت عسر البول آسوده‌[٢]، و البته در دهان نبايد گرفت. [و الماس را بر سر مثقب نهند و بسايند، و بدان سنگهاى سخت را سوراخ كنند، و طبيعت او سرد و خشك است، در اوّل درجه چهارم‌[٣]] و هرزن كه وضع حمل دشوار تواند نهاد، اگر الماس با خود دارد بآسانى بنهد[٤].

در قيمت الماس‌

الماس (نيكو)[٥] بقيمت ياقوت سرخ نزديك باشد. بعضى گفته‌اند يك مثقال (الماس)[٦] صد دينار ارزد. و اين معنى در روزگار قديم بوده است، زيرا كه الماس بزرگ اكنون نادر مى‌افتد، و اگر افتد (و نيكو باشد)[٧] ببهاء نيك خرند[٨].

[١]م، ن، ج: هلاكت‌

[٢]ب: ايمن‌

[٣]آنچه در ميان قلابست در م: نيست‌

[٤]كه حمل او دشوار بود الماس با خود دارد

[٥]كلمه (نيكو) در ب: نيست‌

[٦]كلمه (الماس) در ب: نيست‌

[٧]در ب، م: نيست‌

[٨]اين فصل هم از نسخه ع: افتاده است.