تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٥٨ - تفسير نجات لوط از سرزمين آلودگان

[سوره الأنبياء (٢١): آيات ٧٤ تا ٧٥]

وَ لُوطاً آتَيْناهُ حُكْماً وَ عِلْماً وَ نَجَّيْناهُ مِنَ الْقَرْيَةِ الَّتِي كانَتْ تَعْمَلُ الْخَبائِثَ إِنَّهُمْ كانُوا قَوْمَ سَوْءٍ فاسِقِينَ (٧٤) وَ أَدْخَلْناهُ فِي رَحْمَتِنا إِنَّهُ مِنَ الصَّالِحِينَ (٧٥)

ترجمه:

٧٤- و لوط را (به يادآور) كه به او حكم و علم داديم، و از شهرى كه اعمال زشت و كثيف انجام مى‌دادند رهايى بخشيديم، چرا كه آنها مردم بد و فاسقى بودند.

٧٥- و او را در رحمت خود داخل كرديم، او از صالحان بود.

تفسير: نجات لوط از سرزمين آلودگان.

از آنجا كه لوط از بستگان نزديك ابراهيم و از نخستين كسانى است كه به او ايمان آورد پس از داستان ابراهيم، به بخشى از تلاش و كوشش او در راه ابلاغ رسالت و مواهب پروردگار نسبت به او اشاره مى‌كند:

" و لوط را به ياد آر كه ما به او حكم و علم داديم" (وَ لُوطاً آتَيْناهُ حُكْماً وَ عِلْماً) [١] واژه" حكم" در پاره‌اى از موارد به معنى فرمان نبوت و رسالت آمده، و در موارد ديگرى به معنى قضاوت، و گاهى نيز به معنى عقل و خرد، از ميان اين معانى معنى اول در اينجا مناسبتر به نظر مى‌رسد، هر چند منافاتى ميان آنها نمى‌باشد [٢]

[١] منصوب بودن" لوط" در اينجا بخاطر آن است كه مفعول فعل مقدرى است، اين فعل ممكن است" آتينا" و يا اذكر باشد.

[٢] در تفسير واژه‌هاى" حكم" و" علم" و تفاوت آنها در جلد ٩ صفحه ٣٦٠ نيز بحث كرده‌ايم.