تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٧٠ - تفسير آفرينش آسمان و زمين بازيچه نيست

اين زمين گسترده، اين آسمان پهناور، و اينهمه موجودات متنوع و بديعى كه در صحنه آنها است نشان مى‌دهد، غرض مهمى در كار بوده است، آرى هدف اين بوده كه از يك سو بيانگر آن آفريننده بزرگ باشند و نشانه‌اى از عظمتش، و از سوى ديگر دليلى بر" معاد" باشد و گرنه اين همه غوغا براى اين چند روز معنى نداشت.

آيا ممكن است انسانى در وسط بيابانى، كاخ مجهزى با تمام وسائل فراهم كند، تنها براى اينكه در تمام عمر يك ساعت از آنجا مى‌گذرد، در آن استراحت مى‌كند؟

كوتاه سخن اينكه: اگر اين جهان با عظمت را از دريچه چشم مردم بى ايمان بنگريم پوچ و بى‌هدف است، تنها ايمان به" مبدء" و" معاد" است كه آن را هدف‌دار مى‌كند.

*** آيه بعد مى‌گويد: اكنون كه مسلم شد عالم بى‌هدف نيست، اين هم مسلم است كه هدف اين آفرينش، سرگرمى خدا به امر خلقت نبوده است كه اين سرگرمى نامعقولى است:" به فرض محال كه ما مى‌خواستيم وسيله‌اى براى سرگرمى خود انتخاب كنيم چيزى انتخاب مى‌كرديم كه متناسب ما باشد" (لَوْ أَرَدْنا أَنْ نَتَّخِذَ لَهْواً لَاتَّخَذْناهُ مِنْ لَدُنَّا إِنْ كُنَّا فاعِلِينَ‌).

در حقيقت" لعب" به معنى كار بى‌هدف است، و" لهو" اشاره به هدفهاى نامعقول يا سرگرميهاست.

آيه مورد بحث بازگوى دو حقيقت است: نخست با توجه به كلمه" لو" كه در لغت عرب براى امتناع است، اشاره به اين مى‌كند كه محال است هدف پروردگار سرگرمى خويشتن باشد.