تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٧٩ - تفسير عصاى موسى و يد بيضا

و شروع به حركت كرد" (فَأَلْقاها فَإِذا هِيَ حَيَّةٌ تَسْعى‌).

" تسعى" از ماده" سعى" به معنى راه رفتن سريع است كه به مرحله دويدن نرسد.

*** در اينجا" به موسى دستور داده شد كه آن را بگير، و نترس، ما آن را به همان صورت نخستين باز مى‌گردانيم"! (قالَ خُذْها وَ لا تَخَفْ سَنُعِيدُها سِيرَتَهَا الْأُولى‌). [١] در آيه ٣١ سوره قصص مى‌خوانيم" وَلَّى مُدْبِراً وَ لَمْ يُعَقِّبْ يا مُوسى‌ أَقْبِلْ وَ لا تَخَفْ‌":" موسى با مشاهده كردن آن مار عظيم، ترسيد و فرار كرد، خداوند بار ديگر فرمود: اى موسى بازگرد و نترس".

گرچه مساله ترس موسى در اينجا براى جمعى از مفسران سؤال‌انگيز شده است كه اين حالت با شجاعتى كه در موسى سراغ داريم و عملا در طول عمر خود به هنگام مبارزه با فرعونيان به ثبوت رسانيد، بعلاوه از شرائط كلى انبياء است چگونه سازگار است؟

ولى با توجه به يك نكته پاسخ آن روشن مى‌شود، زيرا طبيعى هر انسانى است- هر قدر هم شجاع و نترس باشد- كه اگر ببيند ناگهان قطعه چوبى تبديل به مار عظيمى شود و سريعا به حركت درآيد، موقتا متوحش مى‌شود و خود را كنار مى‌كشد، مگر آنكه در برابر او اين صحنه بارها تكرار شود، اين عكس- العمل طبيعى هيچگونه ايرادى بر موسى نخواهد بود و با آيه ٣٩ احزاب كه مى‌گويد: الَّذِينَ يُبَلِّغُونَ رِسالاتِ اللَّهِ وَ يَخْشَوْنَهُ وَ لا يَخْشَوْنَ أَحَداً إِلَّا اللَّهَ‌:

" كسانى كه ابلاغ رسالتهاى الهى مى‌كنند و از او مى‌ترسند، و از هيچكس جز

---

[١]" سيره" آن چنان كه راغب در مفردات مى‌گويد: به معنى حالت باطنى است اعم از اينكه غريزى باشد يا اكتسابى، بعضى نيز آن را در اينجا به معنى هيئت و صورت تفسير كرده‌اند.