تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١١١ - تفسير بندگانيم جان و دل بر كف

بالا آورديم از همه مناسبتر به نظر مى‌رسد.

حال كه چنين است و همه خطوط به او منتهى مى‌شود،" تنها او را پرستش كن" (فَاعْبُدْهُ‌).

عبادتى توأم با توحيد و اخلاص و از آنجا كه در اين راه- راه بندگى و اطاعت و عبادت خالصانه خدا- مشكلات و سختيها فراوان است، اضافه مى‌كند:" و در راه عبادت او صابر و شكيبا باش" (وَ اصْطَبِرْ لِعِبادَتِهِ‌).

و در آخرين جمله مى‌گويد:" آيا مثل و مانندى براى خداوند پيدا مى‌كنى"؟ (هَلْ تَعْلَمُ لَهُ سَمِيًّا).

اين جمله در حقيقت دليلى است بر آنچه در جمله قبل آمده، يعنى مگر براى ذات پاكش شريك و مانندى هست كه دست به سوى او دراز كنى و او را پرستش نمايى؟! كلمه" سمى" گرچه به معنى" همنام" است، ولى روشن است كه منظور در اينجا تنها نام نيست بلكه محتواى نام است، يعنى آيا كسى غير از خدا، خالق رازق، محيى، مميت، عالم و قادر به همه چيز و بر همه چيز پيدا خواهى كرد؟