تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٧٩ - شرك از پندار سرچشمه مىگيرد

وَ لا يَسْتَحْسِرُونَ‌) [١]

*** دائما شب و روز تسبيح مى‌گويند و كمترين ضعف و سستى به خود راه نمى‌دهند" (يُسَبِّحُونَ اللَّيْلَ وَ النَّهارَ لا يَفْتُرُونَ‌).

با اين حال او چه نيازى به طاعت و عبادت شما دارد، اين همه فرشتگان بزرگ، شب و روز مشغول تسبيحند، او حتى نياز به عبادت آنها هم ندارد، پس اگر دستور ايمان و عمل صالح و بندگى و عبوديت به شما داده، سود و فايده‌اش متوجه خود شما است.

اين نكته نيز جالب توجه است كه در نظام بندگان و موالى ظاهرى هر قدر بنده‌اى به مولا نزديكتر باشد، خضوعش در برابر او كمتر است، چرا كه خصوصيت بيشترى دارد و مولا نسبت به او نياز فزونتر! اما در نظام عبوديت" خلق" و" خالق" قضيه بر عكس است، هر قدر فرشتگان و اولياى خدا به او نزديكتر مى‌شوند، مقام عبوديتشان بيشتر مى‌گردد [٢]

*** پس از آنكه بيهودگى و بى‌هدفى عالم هستى در آيات گذشته، نفى شد و مسلم گشت كه اين عالم داراى هدف مقدسى است، در آيات مورد بحث به مساله وحدت معبود و مدير و مدبر اين جهان پرداخته، چنين مى‌گويد:" آيا آنها خدايانى از زمين برگزيدند، خدايانى كه مى‌توانند موجودات زنده را بيافرينند و در جهان پخش كنند"؟! (أَمِ اتَّخَذُوا آلِهَةً مِنَ الْأَرْضِ هُمْ يُنْشِرُونَ‌).

---

[١]" يستحسرون" از ماده" حسر" در اصل به معنى بازگشودن چيز پوشيده و كنار زدن سپرده است، سپس به معنى خستگى و ضعف به كار رفته گويى نيروهاى انسان در چنين حالتى همگى آشكار و مصرف مى‌گردد و چيزى از آنها در بدن او مكتوم نمى‌ماند.

[٢] الميزان ذيل آيات مورد بحث.