تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٨٠ - شرك از پندار سرچشمه مىگيرد

اين جمله در حقيقت اشاره به اين است كه معبود بايد خالق باشد، مخصوصا خالق حيات و زندگى كه روشنترين چهره‌هاى خلقت است، اين در حقيقت شبيه به همان چيزى است كه در آيه ٧٣ سوره حج مى‌خوانيم: إِنَّ الَّذِينَ تَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ لَنْ يَخْلُقُوا ذُباباً وَ لَوِ اجْتَمَعُوا لَهُ‌:" تمام معبودهايى را كه جز خدا مى‌خوانيد حتى قدرت ندارند مگسى بيافرينند هر چند دست بدست هم دهند و متحد شوند" با اين حال آنها چگونه شايسته پرستش هستند [١] تعبير به" آلِهَةً مِنَ الْأَرْضِ‌" (خدايانى از زمين) اشاره به بتها و معبودهايى است كه از سنگ و چوب و مانند آن مى‌ساختند، و حاكم بر آسمانها مى‌پنداشتند.

" منزه و پاك است خداوند، پروردگار عرش، از توصيفى كه آنها مى‌كنند" (فَسُبْحانَ اللَّهِ رَبِّ الْعَرْشِ عَمَّا يَصِفُونَ‌).

اين نسبتهاى ناروا، و اين خدايان ساختگى و آلهه پندارى، اوهامى بيش نيستند و دامان كبريايى ذات پاك او با اين نسبتهاى ناروا آلوده نمى‌گردد.

[١]" ينشرون" از ماده" نشر" به معنى گستردن چيز پيچيده است و كنايه از آفرينش و انتشار مخلوقات در پهنه زمين و آسمان نيز آمده است، جمعى از مفسران اصرار دارند كه اين جمله را اشاره به معاد و بازگشت مردگان به زندگى جديد بدانند، در حالى كه با توجه به آيات بعد روشن مى‌شود كه سخن از توحيد ذات پاك خدا و معبود حقيقى است نه معاد و زندگى بعد از مرگ.