تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣١٨ - آدم و فريبكارى شيطان

لَهُ عَزْماً).

در اينكه منظور از اين عهد، كدام عهد است، بعضى گفته‌اند فرمان خدا دائر به نزديك نشدن به درخت ممنوع است، روايات متعددى نيز اين تفسير را تاييد مى‌كند.

در حالى كه بعضى از مفسران احتمالات ديگرى داده‌اند كه آنها را نيز شاخ و برگ اين معنى مى‌توان شمرد، مانند اخطار خداوند به آدم كه شيطان دشمن سرسخت او است و از او نبايد پيروى كند.

و اما" نسيان" در اينجا مسلما به معنى فراموشى مطلق نيست، زيرا در فراموشى مطلق عتاب و ملامتى وجود ندارد، بلكه يا به معنى ترك كردن است همانگونه كه در تعبيرات روزمره به كسى كه به عهد خودش وفا نكرده مى‌گوئيم گويا عهد خود را فراموش كردى، يعنى درك كردن تو همانند يك فرد فراموش‌كار است، و يا به معنى فراموشكاريهايى است كه به خاطر كم توجهى و به اصطلاح" ترك تحفظ" پيدا مى‌شود.

و منظور از" عزم" در اينجا تصميم و اراده محكمى است كه انسان را در برابر وسوسه‌هاى نيرومند شيطان حفظ كند.

به هر حال بدون شك آدم، مرتكب گناهى نشد بلكه تنها ترك اولايى از او سر زد، يا به تعبير ديگر دوران سكونت آدم در بهشت دوران تكليف نبود، بلكه يك دوران آزمايشى براى آماده شدن جهت زندگى در دنيا و پذيرش مسئوليت تكاليف بود، بخصوص اينكه نهى خداوند در اينجا جنبه ارشادى داشته، زيرا به او فرموده بود كه اگر از درخت ممنوع بخورى حتما گرفتار زحمت فراوان خواهى شد (شرح همه اينها و همچنين منظور از شجره ممنوعه و مانند آن را در جلد ششم صفحه ١١٥ به بعد ذيل آيات ١٩ تا ٢٢ سوره اعراف مشروحا آورده‌ايم).