تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٨٦ - تفسير نتيجه دورى از شرك و مشركان

سخنانتان را نمى‌شنود.

*** ابراهيم به گفته خود وفا كرد و بر سر عقيده خويش با استقامت هر چه تمامتر باقى ماند، همواره منادى توحيد بود، هر چند تمام اجتماع فاسد آن روز بر ضد او قيام كردند، اما او سرانجام تنها نماند، پيروان فراوانى در تمام قرون و اعصار پيدا كرد به طورى كه همه خداپرستان جهان به وجودش افتخار مى‌كنند.

قرآن در اين زمينه مى‌گويد:" هنگامى كه ابراهيم از آن بت‌پرستان و از آنچه غير از اللَّه مى‌پرستيدند كناره‌گيرى كرد، اسحاق و بعد از اسحاق، فرزندش يعقوب را به او بخشيديم، و هر يك از آنها را پيامبر بزرگى قرار داديم" (فَلَمَّا اعْتَزَلَهُمْ وَ ما يَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ وَهَبْنا لَهُ إِسْحاقَ وَ يَعْقُوبَ وَ كُلًّا جَعَلْنا نَبِيًّا).

گرچه مدت زيادى طول كشيد كه خداوند اسحاق و سپس يعقوب (فرزند اسحاق) را به ابراهيم داد ولى به هر حال اين موهبت بزرگ، فرزندى همچون اسحاق و نوه‌اى همچون يعقوب كه هر يك پيامبرى عاليمقام بودند، نتيجه آن استقامتى بود كه ابراهيم ع در راه مبارزه با بتها و كناره‌گيرى از آن آئين باطل از خود نشان داد.

*** علاوه بر اين،" ما به آنها از رحمت خود بخشيديم" (وَ وَهَبْنا لَهُمْ مِنْ رَحْمَتِنا).

رحمت خاصى كه ويژه خالصين و مخلصين و مردان مجاهد و مبارز راه خدا است.

و سرانجام" براى اين پدر و فرزندانش، نام نيك و زبان خير و مقام برجسته در ميان همه امتها قرار داديم" (وَ جَعَلْنا لَهُمْ لِسانَ صِدْقٍ عَلِيًّا).

اين در حقيقت پاسخى است به تقاضاى ابراهيم كه در سوره شعراء آيه ٨٤