تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٦٠ - تفسير نجات لوط از سرزمين آلودگان

و تعبير" فاسقين" بعد از" قَوْمَ سَوْءٍ" ممكن است اشاره به اين باشد كه آنها هم از نظر قوانين الهى مردمى فاسق بودند، و هم از نظر معيارهاى مردمى، حتى قطع نظر از دين و ايمان افرادى پست و پليد و آلوده و منحرف بودند.

" چرا كه او از بندگان صالح بود" (إِنَّهُ مِنَ الصَّالِحِينَ‌).

اين رحمت ويژه الهى بيحساب به كسى داده نمى‌شود، اين شايستگى و صلاحيت لوط بود كه او را مستحق چنين رحمتى ساخت.

راستى چه كارى از اين مشكلتر، و چه برنامه اصلاحى از اين طاقت‌فرساتر كه انسان مدتى طولانى در شهر و ديارى كه اينهمه فساد و آلودگى دارد بماند و دائما به تبليغ و ارشاد مردم گمراه و منحرف به پردازد، و كارش بجايى برسد كه حتى بخواهند مزاحم ميهمانهاى او نيز بشوند، به راستى اين استقامت جز از پيامبران الهى و رهروان آنها ساخته نيست، چه كسى از ما مى‌تواند تحمل چنين شكنجه‌هاى روحى جانكاهى بكند؟!