تفسير نمونه ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٢٩ - تفسير يك تفكر خرافى و انحرافى
" آنچه را او مىگويد (از اموال و فرزندان) از او به ارث مىبريم، و روز قيامت تك و تنها نزد ما خواهد آمد" (وَ نَرِثُهُ ما يَقُولُ وَ يَأْتِينا فَرْداً).
آرى سرانجام همه اين امكانات مادى را مىگذارد و مىرود و با دست تهى در آن دادگاه عدل پروردگار حاضر مىشود، در حالى كه نامه اعمالش از گناهان سياه و از حسنات خالى است آنجا است كه نتيجه اين گفتههاى بىاساس خود را در دنيا مىبيند.
تا براى آنها در پيشگاه خدا شفاعت كنند، و در مشكلات ياريشان دهند، اما چه پندار نادرست و خيال خامى؟!
اين جمله اشاره به همان مطلبى است كه در آيه ١٤ سوره فاطر مىخوانيم:
وَ الَّذِينَ تَدْعُونَ مِنْ دُونِهِ ما يَمْلِكُونَ مِنْ قِطْمِيرٍ إِنْ تَدْعُوهُمْ لا يَسْمَعُوا دُعاءَكُمْ ... وَ يَوْمَ الْقِيامَةِ يَكْفُرُونَ بِشِرْكِكُمْ:" كسانى را كه غير از خدا مىخوانيد مالك هيچ چيز نيستند، اگر آنها را بخوانيد سخنان شما را نمىشنوند ...
و روز رستاخيز منكر شرك شما مىشوند".
و نيز در آيه ٦ سوره احقاف مىخوانيم: وَ إِذا حُشِرَ النَّاسُ كانُوا لَهُمْ أَعْداءً:
" هنگامى كه مردم محشور شوند اين معبودها دشمنان آنها خواهند بود".