تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٠١ - تفسير اينها پيامبران راستين بودند، اما

و از مصاديق آن محسوب مى‌شود و در هر زمان و مكانى، مصداق يا مصداقهايى داشته و دارد.

به همين جهت در آيه ٦٩ سوره نساء نيز مشاهده ميكنيم كه مشمولين نعمتهاى خدا را منحصر به پيامبران ندانسته، بلكه" صديقين" و" شهدا" را نيز بر آن مى‌افزايد (فَأُولئِكَ مَعَ الَّذِينَ أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ مِنَ النَّبِيِّينَ وَ الصِّدِّيقِينَ وَ الشُّهَداءِ).

در آيه ٧٥ سوره مائده نيز از مريم مادر عيسى به عنوان" صديقه" تعبير مى‌كند و مى‌گويد، وَ أُمُّهُ صِدِّيقَةٌ.

*** سپس از گروهى كه از مكتب انسانساز انبياء جدا شدند و پيروانى ناخلف از آب در آمدند سخن مى‌گويد و قسمتى از اعمال زشت آنها را بر مى‌شمرد و مى‌گويد:" بعد از آنها فرزندان ناشايسته‌اى روى كار آمدند كه نماز را ضايع كردند، و از شهوات پيروى نمودند كه به زودى مجازات گمراهى خود را خواهند ديد" (فَخَلَفَ مِنْ بَعْدِهِمْ خَلْفٌ أَضاعُوا الصَّلاةَ وَ اتَّبَعُوا الشَّهَواتِ فَسَوْفَ يَلْقَوْنَ غَيًّا).

" خلف" (بر وزن برف) به معنى فرزندان ناصالح و به اصطلاح" ناخلف" است در حالى كه" خلف" (بر وزن صدف) به معنى فرزند صالح است.

اين جمله ممكن است اشاره به گروهى از بنى اسرائيل باشد كه در طريق گمراهى گام نهاده، خدا را فراموش كردند، پيروى از شهوات را بر ذكر خدا ترجيح دادند، جهان را پر از فساد نمودند و سرانجام به نتيجه اعمال سوء خود در دنيا رسيدند و در آخرت نيز خواهند رسيد.

در اينكه منظور از" اضاعه صلاة" در اينجا ترك نماز است و يا تاخير از وقت آن، و يا انجام دادن اعمالى كه نماز را در جامعه ضايع كند؟ مفسران احتمالهاى مختلفى داده‌اند، ولى معنى اخير، صحيحتر به نظر مى‌رسد.