رسالة توضيح المسائل - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٤٩ - شرايط وصيّتكننده

وصيّت‌

مسأله ٢٣٢٣. «وصيّت» آن است كه انسان سفارش كند بعد از مرگش كارهايى را انجام دهند (و آن را وصيّت عهديه گويند) مانند وصيّت‌هايى كه براى كفن و محلّ دفن و مراسم ديگر مى‌كنند، يا بگويد بعد از مرگش چيزى از اموال او ملك كسى باشد (آن را وصيّت تمليكيّه گويند) يا براى اولاد خود قيّم و سرپرستى معيّن كند.

مسأله ٢٣٢٤. كسى كه مى‌خواهد وصيّت كند مى‌تواند با گفتن يا نوشتن مقصود خود را بفهماند و اگر قادر بر سخن گفتن و نوشتن نباشد مى‌تواند با اشاره‌اى كه مقصودش را برساند وصيّت كند.

مسأله ٢٣٢٥. علاوه بر وصيّت، تمام معاملات را مى‌توان به وسيله نوشتن و امضا كردن مطابق آنچه امروز معمول است كه اسناد را با امضاء تكميل مى‌كنند انجام داد، ولى در ازدواج و طلاق اكتفا به نوشتن اشكال دارد.

شرايط وصيّت‌كننده‌

مسأله ٢٣٢٦. وصيّت كننده بايد بالغ و عاقل باشد، ولى بچه ده ساله‌اى كه خوب و بد را تميز مى‌دهد اگر براى كارهاى خير، مانند ساختن مسجد و مدرسه و بيمارستان، يا براى خويشاوندان خود وصيّت مناسب و معقولى كند صحيح است و نيز بايد وصيّت كننده سفيه نباشد و حاكم شرع او را از تصرّف دراموالش ممنوع نكرده باشد و از روى قصد و اختيار وصيّت كند، نه از روى اكراه و اجبار.