رسالة توضيح المسائل - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٨٠ - شرايط و احكام امانت

امانت (وديعه)

مسأله ١٩٩٢. «وديعه» آن است كه انسان مال خود را به ديگرى به عنوان امانت و به منظور حفظ و نگهدارى بسپارد؛ هر گاه اين مطلب را با صيغه لفظى بگويد، يا بدون اين‌كه صيغه‌اى بخواند به شخص امانتدار بفهماند كه مال را براى نگهدارى به او مى‌دهد و او هم به همين قصد بگيرد، بايد به احكام وديعه و امانت كه بعداً گفته مى‌شود عمل نمايد.

مسأله ١٩٩٣. خيانت در امانت، حرام و از گناهان كبيره است؛ و اگر كسى امانتى را بپذيرد بايد در نگهدارى آن كوتاهى نكند و هر وقت صاحب امانت از او بخواهد به او بدهد، خواه صاحب امانت مسلمان باشد يا غير مسلمان.

شرايط و احكام امانت‌

مسأله ١٩٩٤. امانتدار و كسى كه مال را امانت مى‌گذارد هر دو بايد «بالغ» و «عاقل» باشند، بنابراين اگر بچّه نابالغ يا ديوانه مالى را نزد كسى امانت بگذارد، صحيح نيست؛ همچنين نمى‌توان مالى را نزد بچّه نابالغ يا ديوانه امانت گذارد، ولى اگر مميّز باشد و ولىّ او اجازه دهد مى‌تواند امانت را قبول كند.

مسأله ١٩٩٥. هرگاه از بچّه يا ديوانه چيزى را بطور امانت قبول كند اگر آن چيز مال خود آن بچّه يا ديوانه است بايد به ولىّ او برساند و نمى‌تواند به خود او بازگرداند؛ و اگر مال شخص ديگرى است بايد به صاحبش بدهد؛ و در هر حال اگر