رسالة توضيح المسائل - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٤ - ٩ مسكر مايع

مسأله ١١٩. هرگاه كسى- پناه بر خدا- به خدا، يا پيامبر صلى الله عليه و آله يا يكى از ائمّه معصومين عليهم السلام يا فاطمه زهرا عليهم السلام دشنام و ناسزا گويد يا عداوت داشته باشد، كافر است.

مسأله ١٢٠. كسانى كه در حق على عليه السلام و ساير امامان عليهم السلام غلوّ كنند؛ يعنى، آن بزرگواران را خدا بدانند يا صفات مخصوص خدايى براى آنها قائل باشند، كافرند.

مسأله ١٢١. كسانى كه عقيده به وحدت وجود دارند يعنى مى‌گويند در عالم هستى يك وجود بيش نيست و آن خداست و همه موجودات عين خدا هستند؛ و كسانى كه معتقدند خدا در انسان، يا موجود ديگرى حلول كرده و با آن يكى شده، يا خدا را جسم بدانند، احتياط واجب، اجتناب از آنهاست.

مسأله ١٢٢. تمام فرقه‌هاى اسلامى پاكند، مگر آنها كه با ائمه معصومين عليهم السلام عداوت و دشمنى دارند، خوارج و غُلات (يعنى غلوكنندگان در حق ائمّه عليهم السلام).

٩. مسكر مايع‌

مسأله ١٢٣. شراب و هر مايعى كه انسان را مست مى‌كند نجس است بنابراحتياط واجب؛ امّا اگر مثل بنگ و حشيش باشد كه مخدّر و مستى‌آور است و ذاتاً مايع نيست، پاك است، هرچند آن را با آب مخلوط كنند و به صورت مايع درآورند، ولى استعمال آن به هر حال حرام است.

مسأله ١٢٤. الكل طبّى و صنعتى كه انسان نمى‌داند از چيز مست كننده مايع گرفته شده، پاك است؛ همچنين ادكلن و عطرها و داروهايى كه با الكل طبّى يا صنعتى مخلوط است.

مسأله ١٢٥. الكلهايى كه ذاتاً قابل شرب نيست يا جنبه سمّى دارد، نجس نيست، ولى هرگاه آن را رقيق كنند و مشروب و مسكر باشد نوشيدنش حرام است و احتياطاً حكم نجس دارد.

مسأله ١٢٦. هرگاه آب انگور به خودى خود جوش آيد (جوش آمدنى كه معمولًا