رسالة توضيح المسائل - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٥١ - مواردى كه نجس بودن لباس يا بدن نمازگزار جايز است

مسأله ٧٨١. دوم از موارد عفو، خون كمتر از درهم (تقريباً به اندازه يك بند انگشت اشاره) است كه اگر در لباس يا بدن نمازگزار باشد، نماز خواندن با آن جايز است به شرط اين‌كه از خون حيض و نفاس و استحاضه و خون سگ و خوك و مردار و حيوان حرام گوشت و خون كافر نباشد (بنابر احتياط واجب).

مسأله ٧٨٢. هرگاه خون در چند جاى لباس يا بدن پراكنده باشد اگر مجموع آن كمتر از درهم (تقريباً به اندازه يك بند انگشت اشاره) است براى نماز ضررى ندارد.

مسأله ٧٨٣. هرگاه لباس داراى آستر است اگر خون به آستر نيز سرايت كند هر كدام خون جداگانه‌اى حساب مى‌شود؛ ولى در پارچه اگر زياد ضخيم نباشد و از يك طرف به طرف ديگر سرايت كند، پشت و روى آن يكى محسوب مى‌شود.

مسأله ٧٨٤. خونى كه كمتر از مقدار درهم است هرگاه بدون شستن از لباس زايل شود جاى آن نجس است، ولى براى نماز اشكالى ندارد.

مسأله ٧٨٥. اگر خونى كه در لباس است كمتر از درهم باشد و نجاست ديگرى مانند بول روى آن بريزد، نماز خواندن با آن جايز نيست.

مسأله ٧٨٦. سوم از موارد عفو، لباسهاى كوچك نمازگزار است، مانند عرقچين و جورابى كه نمى‌توان با آن عورت را پوشانيد، اگر نجس باشد نماز با آنها صحيح است؛ و همچنين انگشتر و عينك كه نجس شده است.

مسأله ٧٨٧. چهارم از موارد عفو، هرگاه دستمال يا لباس نجسى كه مى‌توان با آن عورت را پوشانيد در جيب نمازگزار باشد، نماز او صحيح است؛ و همچنين ساير اشياء نجس؛ ولى احتياط مستحب اجتناب از آن است.

مسأله ٧٨٨. پنجم از موارد عفو، زنى كه پرستار بچّه است و نمى‌تواند براى نماز به آسانى لباس طاهر تهيّه كند، هرگاه در شبانه روز يك مرتبه لباس خود را بشويد مى‌تواند با آن نماز بخواند، هرچند لباسش با بول بچّه نجس شود، ولى احتياط آن است كه لباس خود را براى اوّلين نمازى كه به جا مى‌آورد آب بكشد.