رسالة توضيح المسائل - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٨٩ - مسائل متفرّقه حيض

نشانه حيض دارد بگيرد و باقيمانده را به عادت خويشاوندان خود مراجعه كند؛ همچنين اگر آنچه نشانه حيض دارد بيش از ده روز باشد به تعداد عادت خويشاوندان خود حيض قرار مى‌دهد و بقيّه استحاضه است.

٦. ناسيه‌

مسأله ٤٧٧. «ناسيه» يعنى زنى كه عادت خود را فراموش كرده، اگر ده روز يا كمتر خون ببيند همه‌اش حيض است؛ و اگر بيشتر از ده روز ببيند، بايد روزهايى كه خون او نشانه حيض دارد حيض قرار دهد، به شرط اين‌كه كمتر از سه روز و بيشتر از ده روز نباشد؛ و اگر بيشتر باشد، يا همه روزها را يك جور ديده، احتياط واجب آن است كه هفت روز اوّل را حيض قرار دهد و بقيّه را استحاضه.

مسائل متفرّقه حيض‌

مسأله ٤٧٨. «مبتدئه» و «مضطربه» و «ناسيه» و زنى كه‌ «عادت عدديّه» دارد، اگر خونى ببينند كه نشانه‌هاى حيض داشته باشد، بايد فوراً عبادت را ترك كنند و چنانچه بعد بفهمند حيض نبوده، بايد عبادتهايى را كه به جا نياورده قضا كنند، ولى اگر نشانه‌هاى حيض را نداشته باشد بر طبق حكم مستحاضه عمل مى‌كنند تا ثابت شود كه خون حيض است، ولى زنى كه‌ «عادت وقتيّه» يا «وقتيّه و عدديّه» دارد به محض ديدن خون در ايّام عادت، عبادت را ترك مى‌كند.

مسأله ٤٧٩. زنى كه داراى عادت است (خواه وقتيّه و عدديّه باشد، يا فقط عادت وقتيّه يا عادت عدديّه)، هرگاه دو ماه پشت سر هم بر خلاف عادت خود، خونى ببيند عادتش به آنچه در آن دو ماه ديده بر مى‌گردد.

مسأله ٤٨٠. زنى كه معمولًا ماهى يك مرتبه خون مى‌بيند اگر در يك ماه دوبار خون ببيند و آن خون نشانه‌هاى حيض را داشته باشد، چنانچه روزهايى كه در وسط پاك بوده كمتر از ده روز نباشد، بايد هر دو را حيض قرار دهد.