رسالة توضيح المسائل - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢١٤ - شرط دوم- از اوّل، قصد هشت فرسخ را داشته باشد

مسافت او هشت فرسخ يا بيشتر است همين حكم را دارد، مگر اين‌كه احتمال عقلايى بدهد كه پيش از رسيدن به چهار فرسخ از آنها جدا مى‌شود و برمى‌گردد.

شرط سوم- در بين راه از قصدش برنگردد

مسأله ١١٣١. اگر پيش از رسيدن به چهار فرسخ از قصد خود برگردد، يا مردّد شود بايد نماز را تمام بخواند؛ امّا اگر بعد از رسيدن به چهار فرسخ از مسافرت خود منصرف شود، بايد نماز را شكسته بخواند، مگر اين‌كه مردّد در ماندن و برگشتن باشد و يا بخواهد همان‌جا ده روز بماند.

مسأله ١١٣٢. هرگاه بخواهد به محلّى كه هشت فرسخ يا بيشتر است برود، اگر پيش از آن‌كه به هشت فرسخ برسد مردّد شود كه بقيّه راه را برود يا نه و در آنجا مقدارى متوقّف شود و بعد تصميم بگيرد بقيّه راه را ادامه دهد، بايد نماز را شكسته بخواند؛ و اگر در حال ترديد مقدارى از مسافت را طى كند سپس تصميمش بر ادامه راه شود، چنانچه باقيمانده راه با آنچه قبلًا با قصد طى كرده هشت فرسخ يا بيشتر باشد، نماز را شكسته مى‌خواند.

شرط چهارم- قبل از رسيدن به هشت فرسخ از وطن خودعبور نكند و نخواهد ده روز يا بيشتر در اثناء راه توقف كند

مسأله ١١٣٣. اگر مسافر به وطن خود وارد شود، سفر او قطع مى‌گردد؛ و همچنين اگر به محلّ اقامه ده روز برسد، حتّى اگر ترديد دارد كه از وطنش بگذرد يا در جايى ده روز اقامه كند، باز هم نماز او تمام است.

شرط پنجم- سفر او براى كار حرامى نباشد

مسأله ١١٣٤. اگر به قصد دزدى، خيانت، يا كار حرام ديگرى سفر كند، بايد نماز را تمام بخواند، همچنين اگر خود سفر حرام باشد مثل اين‌كه چنان مسافرتى براى بدن او ضرر قابل ملاحظه‌اى دارد، يا زن بدون اجازه شوهر سفر كند (بنا بر احتياط